HOME < INSPIRATIE < COLUMN
Column

Worstelen met de regels – klinkt dit herkenbaar?

Het is heerlijk stil. Ik ben alleen. Ik hoor slechts wat zingende vogels en het laatste burlen van een edelhert. Met een beetje mazzel zie ik misschien ook nog wel wat wild. De zon komt net op en in de verte zie ik een paar hooglanders rustig grazen. Het uitzicht van mijn favoriete plekje is geweldig. Een heuveltje, een fotogeniek boompje en een bankje. En daar zit ik dan, met mijn kopje thee. Genieten! En dat wil ik natuurlijk ook nog op de foto vastleggen. Niet alleen die mooie zonsopkomst, het wild, de grondmist, het uitzicht, maar ook de stilte, de wereld die voor heel even helemaal alleen van mij is. En toch knaagt er iets, iets voelt niet goed. Ik mag hier eigenlijk helemaal niet zijn. Tussen zonsondergang en zonsopkomst is dit terrein verboden gebied.

Worstelen met de regels – klinkt dit herkenbaar?
Zonsopkomst op mijn favoriete plekje. Fotograaf: Renate van den Boom

Regels

Natuurgebieden kennen regels. En aan die regels moet je je houden. Toch? Bij het begin van het natuurgebied heeft de terreineigenaar een bord geplaatst waarop de regels te lezen zijn. Kortgezegd komt het erop neer dat je het gebied mag betreden, zolang je aan een aantal voorwaarden voldoet. Zo mag je niet van de paden af, moeten honden aan de lijn, hebben ruiters en mountainbikers een vergunning nodig enzovoort. En je mag er dus niet zijn tussen zonsondergang en zonsopkomst. Als je je niet aan die voorwaarden houdt, dan bevind je je op verboden gebied en overtreed je artikel 461 van het Wetboek van Strafrecht. En daar staat een boete op.

De regels voor het betreden van het natuurgebied staan duidelijk aangegeven. Fotograaf: Renate van den Boom

Regels zijn er niet om gevolgd te worden?

We zijn met elkaar nogal eens allergisch voor regels. Natuurfotografen zijn daarop geen uitzondering. De Posbank staat bij een bloeiende heide vol met natuurfotografen, ook voor zonsopkomst of buiten de paden. Tijdens de edelhertenbronst zag ik hoe twee natuurfotografen honderden meters van het pad af een plekje kozen onder de struiken, tot een boswachter ze eruit haalde en met een bekeuring terug naar het pad stuurde. Ik zag de irritatie bij het groepje mensen dat vanaf het pad naar de edelhertenbronst stond te kijken (inclusief mijzelf). Het tweetal verstoorde niet alleen de herten, maar daarmee ook het plezier van de andere mensen die wel netjes op het pad bleven. “We willen allemaal wel dichter bij de herten komen om ze te fotograferen”, zei iemand. En wij fotografen willen toch ook allemaal wel een uurtje eerder dan zonsopkomst op dat mooie plekje zijn?
En daar sta ik dan, met mijn kopje thee de zonsopkomst te fotograferen. Wat maakt dat ik de regels overtreed? En dan ben ik ook nog een teamlid voor Nature First (NF) Nederland en België, een alliantie voor verantwoorde natuurfotografie. Eén van de principes van NF is “Ken en volg de regels en voorschriften”. Zou ik niet juist het goede voorbeeld moeten geven?

Het nut van de regels

Van alle principes van NF is dit het principe waar ik soms echt mee worstel. En ik hoor van veel fotografen hetzelfde. Begrijp me niet verkeerd, ik wil daarmee niet zeggen dat we de regels helemaal niet hoeven te volgen. Integendeel! Het is zeker goed om te weten welke regels gelden voor het natuurgebied dat je gaat bezoeken. Nog belangrijker is misschien wel te weten waarom die regels er zijn. De regels zijn er om de natuur te beschermen. ’s Nachts is het gebied voor de dieren. Paden zijn er, zodat de rest niet kapot wordt gelopen. Maar het domweg volgen van de regels levert ook niet altijd het beste resultaat op voor de natuur of het wild. Dieren kennen die regels namelijk niet. Dus wat doe je als de dieren ervoor kiezen om op het pad te staan of liggen? Of als een ree in een hondenlosloopgebied terecht komt en daar door een loslopende hond wordt doodgebeten? De hond mocht daar los, volgens de regels.

Een boompieper zingt naast het bankje in het prachtige licht van de zonsopkomst. Fotograaf: Renate van den Boom

Worsteling

Terug naar mijn favoriete plekje en mijn worsteling. Ik ken de regels en ik weet ook waarom die regels er zijn. Sterker nog, ik sta er volledig achter. Het laatste dat ik wil, is de natuur verstoren. Maar ik wil wel graag genieten van de natuur en als het even kan, de natuur ook nog vastleggen. Ik zou natuurlijk later kunnen gaan, maar dan is dat mooie licht alweer weg en is het er ook weer een stuk drukker. Of ik kan een ander mooi plekje zoeken, waar ik wel mag komen voor zonsopkomst. Die zijn er ook vast. Maar ja, dit is wel een heel mooi stukje natuur. En zeg nou eerlijk, hoeveel verstoor ik de natuur nu echt? Ik blijf op de paden, ben alleen, maak geen lawaai en laat geen rotzooi achter. Ik kan het prima goedpraten, maar waarom zouden de regels voor mij anders moeten zijn dan voor alle andere mensen? Ik ben juist voor het volgen van de goede regels, sterker nog, ik sta absoluut achter het doel van deze regels. En toch ben ik blijkbaar bereid ze af en toe te overtreden door een uurtje eerder dan zonsopkomst de natuur in te trekken. Hoe zit dat nou?

Uitzicht vanaf mijn mooie bankje. De grondmist bij zonsopkomst maakt het een magische ochtend! Fotograaf: Renate van den Boom

Cognitieve dissonantie

Ik handel dus in strijd met mijn eigen opvatting. Dat klinkt best raar. In de psychologie noemen ze dat cognitieve dissonantie, zelfrechtvaardiging. Wij mensen zoeken kennelijk rechtvaardiging voor iets waarvan we eigenlijk weten dat het niet klopt, niet hoort, niet mag… niet deugt? En dat oordeel over mezelf dat schuurt. Maar de regels en hoe ik ermee omga, zetten me wel aan het denken. Misschien zijn regels er ook wel om het deugdzame in ons te ontwikkelen en hierover met elkaar in gesprek te gaan? Hopelijk herken je dit?

Een edelhert in de bronsttijd vastgelegd in het pre-Coronatijdperk vanuit een observatiepost. De observatiepost was dit jaar gesloten vanwege Corona. Fotograaf: Renate van den Boom

Deel dit artikel


20
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Door Rob van 't Zelfde op 23 november 2020 om 16:02

    Johan, dat mag maar het blijft onzinnig 🥱

    1. Iedereen mag zijn mening hier verkondigen maar 1) respectvol en 2) goed onderbouwd. Beide mis ik bij jou en daarmee raakt ook deze opmerking kant nog wal. Ik wil je verzoeken hier niet mee verder te gaan tenzij je graag een constructieve bijdrage wilt leveren.

      1. Door Menno Graaf op 24 november 2020 om 20:05

        Johan, Renate,

        Eigenlijk ben ik het wel met Rob eens en ik vind eigenlijk dat hij nog redelijk netjes blijft. Onzinnig: geen zin hebbende. Er zijn regeltjes en daar hou je je aan. Als je dat niet doet dan weet je dat je de regeltjes aan het overtreden bent en dan schaam je je (dat heb ik nog geleerd van een conversatie tussen Swiebertje en Bromsnor). Dat hou je erg stil. En daar ga je zeker niet een column over schrijven. Dat heeft inderdaad geen zin… En ja, ook ik heb echt wel regeltjes overtreden in het verleden en doe het misschien zelfs nog wel eens een keertje (steeds minder behoefte aan) om toch die middelmatige foto waar er al tig-miljoen van zijn te maken. En dan ben ik daar heel stilletjes over en schaam ik me een beetje en baal er van dat ik dat toch heb gedaan. Zonsopgang in het bos is prima mogelijk, gewoon even de grens over. Niet in NL. Simpel.

  2. Door Rob van 't Zelfde op 23 november 2020 om 06:26

    Renate dat je niet over een er een hek klimt begrijp ik maar artikel 461 is artikel 461. Verder vond ik het artikel onzinnig net zo als de hele organisatie die Natuurfotografie.nl heet.

    1. Een column mag en hoort zelfs scherp te zijn om de lezer aan het denken te zetten. Een goed lezer snapt dat ook gewoon. Moet eerlijk bekennen dat ik deze reactie eigenlijk ook best onzinnig vindt…

  3. Er zijn wel eens mensen van sites zoals birdpix en ddn verbannen omdat ze een stap buiten het pad hadden gezet voor een foto. Dus tja…ik krijg nu het gevoel dat er mensen zijn die een fiets mogen stelen en anderen die niet eens naar die fiets mogen kijken..
    Wel weer typisch Nederlands dat eigenwijze wat een slechte eigenschap is.

  4. Door Rob van 't Zelfde op 22 november 2020 om 21:14

    Eigenaren van gronden en beheerders stellen regels in hun terrein net als jij thuis dat doet. Zij zijn de gastheer en jij hun gast. Als ik nu eens bij jouw in de tuin over het hek klimt hoe vindt je dat dan? Dat je de regels hebt overtreden is tot daar aan toe maar het leverde je nog eens opnamen op waar ik nu niet echt warm van werd. Nog meer van deze onzinnige artikelen publiceren wat niets met natuurfotografie van doen heeft.

    1. Door Renate van den Boom op 22 november 2020 om 21:25

      Hoi Rob,

      Dank je wel voor je reactie! Om misverstanden te voorkomen, ik klim niet over hekken hoor 😉 Mijn punt is juist dat regels maken dat je gaat nadenken over waarom de regels er zijn. Juist dat het schuurt maakt dat ik, ondanks de verleiding die ik soms echt wel voel, de regels zelden overtreed. Jammer dat je het artikel onzinnig vind.

      Groetjes,
      Renate

    2. Rob, ben het niet met je eens. Het grote verschil is dat een privé tuin niet is opengesteld, je vergelijking gaat dan ook volledig mank. Verder het verzoek om geen opmerkingen op de man te spelen, is niet chic en krijg je ook geen open discussie mee.

  5. Dit zou geen worsteling moeten zijn. Er zijn genoeg plekken waar je voor zonsondergang naar toe kunt. Je stelt jezelf boven de wet, waarom heb jij dat ‘recht’ en anderen niet? Het is eigenlijk raar dat je er überhaupt over nadenkt, nog te zwijgen over het feit dat je het doet.

    1. Door Renate van den Boom op 22 november 2020 om 20:22

      Hoi Monique,

      Dank je wel voor je reactie. Mijn punt is allesbehalve mezelf of ieder ander boven de wet te stellen, zoals jij aangeeft. Ik heb dat recht net zo min als ieder ander. Toch zijn er ook veel mensen die, net als ik, wel de verleiding voelen om soms iets te doen terwijl het eigenlijk niet mag. Daar gaat de worsteling over. Het is fijn te horen dat er ook mensen zijn die de worsteling niet herkennen en ons twijfelaars op het rechte pad houden 😉 Dank je wel daarvoor!
      Oja, meestal houd ik me keurig aan de regels hoor, ondanks dat ik soms stiekem wel eens iets anders wil.

      Groetjes,
      Renate

    2. Door Renate van den Boom op 22 november 2020 om 21:28

      Hoi Monique,

      Dank je wel voor je reactie. Nee, ik sta niet boven de wet inderdaad. Zoals ik in de column ook schrijf is het zeker geen oproep om dat wel te doen. Mijn punt is dat het goed is om te weten waarom de regels er zijn. En dat die regels soms schuren met wat je voelt of graag zou willen, of soms zelfs doet.
      Fijn dat er ook mensen zijn die dat niet herkennen, die worsteling 😉

      Groetjes,
      Renate

  6. Door Eduard op 22 november 2020 om 17:51

    Het bespreekbaar maken van wangedrag?

    Wangedrag is natuurlijk een breed begrip en het is hier al eerder langsgekomen of je je nou moet laten weerhouden door al die futiele regeltjes. Feit is alleen dat als jij de enige bent die over het hekje klimt er niet zoveel aan de hand is. Maar als je aan je fans en volgers laat weten dat je er dan wel moeite mee hebt, maar tóch doorloopt is dat een hele geruststelling. Dan kunnen die zich namelijk ook állemaal wel eens een slippertje veroorloven.

    Ik zou zeggen: doe vooral wat je niet laten kunt maar ga het in hemelsnaam niet bespreekbaar maken. Het is namelijk geen keuze, geen dilemma en geen worsteling. Je wil gewoon iets doen dat niet kan of mag.
    Dat hebben we wel afgeleerd toen we van die man die trots vertelde dat hij straalbezopen in de auto toch nog thuis was gekomen besloten dat hij toch echt de loser is en niet de held. En nog een heleboel van die voorbeelden. Je mag in dit land ook niks meer…

    1. Door Renate van den Boom op 22 november 2020 om 20:16

      Hoi Eduard,

      Dank je wel voor je reactie. Het bespreekbaar maken van de regels lijkt mij juist wel een goede zaak. Als je weet waarom de regels er zijn, is de bereidheid om ze op te volgen juist groter. Blijft dat wat je voelt en wat je weet dat verstandig of juist is, voor veel mensen nog wel eens twee verschillende dingen kunnen zijn. Voor jou gelukkig niet, begrijp ik 😉 Toch zijn er ook mensen die soms wel moeite hebben met regels (welke regels dat dan ook zijn), maar ze volgen ze over het algemeen wel. Vergeef ons, we zijn ook maar mensen.

      Groetjes,
      Renate

      1. Door Eduard op 22 november 2020 om 20:44

        Regels zijn er omdat anderen (laten we ze ‘deskundigen’ noemen) hebben besloten dat ze – zonder extrta discussie of uitleg – besloten hebben dat dat voor dit moment en deze plaats toepasselijk zijn.
        Dat je moeite hebt met de regels omdat ze je niet sturen maar beperken is niet zo vreemd. Maar waarom wil je dat in hemelsnaam delen en bespreken met al die anderen die zich met meer of minder moeite aan de regels houden?

        Voor mijn part klim je over elk hek dat je in je creativiteit belemmert maar stop met het zoeken naar excuses en stop met het openbaar maken en bediscussieren van je regels ondermijnende activiteiten. Want er kan maar één gevolg zijn: méér bordjes.

        Met de enorm toegenomen drukte in de natuur is het een almaar groter probleem aan het worden. Er komen alleen maar meer bordjes en meer handhavers. Draag daar niet aan bij met dergelijke overpeinzingen.

        1. Door Renate van den Boom op 22 november 2020 om 21:21

          Hoi Eduard,

          Om misverstanden te voorkomen, ik overtreed zelden de regels, hoor. De regels maken juist dat ik er over nadenk. Zoals in de laatste alinea gesteld, stel ik de vraag of regels kunnen helpen om het goede in ons verder te ontwikkelen.
          Mijn overpeinzingen deel ik juist wel graag, omdat ik hoop dat meer mensen gaan nadenken over de regels die er zijn. Juist omdat ik, net als jij, zie dat de natuur steeds verder onder druk komt.
          Nogmaals bedankt voor je reactie.

          Groetjes,
          Renate

        2. Dag Renate, allemaal heel herkenbaar, de oorzaak ligt ook niet bij de natuurfotografen die verantwoord met de natuur omgaan maar bij recreanten die denken dat de natuur een speeltuin is waar een ander de schade wel weer in orde maakt en de troep die achterblijft opruimt.

  7. Goedemorgen Renate, zeker herken ik dit! Ik worstel en kom boven is mijn motto erin geworden! Ik denk dat we allemaal er op een goede manier mee om moeten gaan en sja die cognitieve nog-ietes…. het is zoals het is – soms ben ik er meer mee bezig dan anders!

    1. Door Renate van den Boom op 22 november 2020 om 20:08

      Hoi Dave,

      Dank je wel voor je reactie en fijn te horen dat het herkenbaar is. Zo geven de regels soms stof tot nadenken.

      Groetjes,
      Renate

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *