HOME < INSPIRATIE < COLUMN
columns

Dagboek van een fotograaf

03:00 AM

Het alarm gaat en mijn rechterhand probeert zijn weg te vinden naar de wekker. Bij deze zoektocht is er maar één doel: de woede van mijn vrouw niet op de hals halen. Dat wil je niet. Echt niet. Al tastend naar de wekker werp ik dingen van mijn nachtkastje op de grond. Dat gaat gepaard met het nodige lawaai en wanneer ik, na het openen van één van mijn ogen, het knopje weet te vinden, keert de rust weer.

Zucht…

Dagboek van een fotograaf
“Ik roep een hoop ellende over me af als ik nu niet snel dat knopje vind…” Fotograaf: Peter le Fevre
Delen

Welk onverlaat wil er nu om drie uur in de ochtend uit? Ik overweeg nog even te blijven liggen, maar heb ik dan wel genoeg tijd om de zon op te zien komen?

Ochtendritueel

Langzaam ga ik rechtop zitten. Mijn benen bungelen over de rand van het bed. ‘Hup, eruit nu’, moedig ik mezelf aan. Met een sprongetje sta ik naast het bed. Een krakend geluid en een steek in mijn hak doen mij beseffen wat er op de grond was beland tijdens de pogingen om de wekker uit te zetten voordat mijn schone slaapster wakker zou worden. Het gekraak kwam van mijn bril.

Zucht…

Een pleister en een reservebril doen wonderen en zo begin ik aan het ochtendritueel.

Gisteravond al voorbereidingen getroffen. Zo had ik de kaartjes in de camera’s gestopt en de accu’s aan de lader gelegd. Alle laadlampjes knipperden er vrolijk op los. Het was één grote kermis. De rugzak staat al deels volgepakt met alles wat je maar zou kunnen gebruiken in het veld. Zoals altijd heb ik het gevoel dat, hoe groot de tas ook moge zijn, er altijd een cruciaal verband is tussen wat mijn rug aankan en de ruimte die de rugzak heeft. Die balans heb ik nog nooit kunnen vinden.

Na het ontbijt pak ik de rest in en met frisse moed ga ik de deur uit. Het is nog donker en de lucht is bewolkt, maar biedt potentie.

Op locatie aangekomen parkeer ik de auto en stap uit. Ik hijs de (veel te zware) rugtas op zijn plek, pak het statief en loop naar de waterkant van de plek die ik eerder al had gescout. Oh ja…dat is waar ook. Deze plek kent een enorme populatie. De altijd en eeuwig gezellige en vrolijk zoemende mug. Tot mijn spijt had ik een T-shirt aangetrokken.

Zucht…

Power

Ik neem het besluit om deze stekende, enthousiaste ‘groupies’ te negeren en zoek mijn plek aan het water op. Aan de horizon komt al wat kleuring. Ik pak mijn camera voor een proefshot. Euh. hij doet het niet? Ik voel wat zweet langs mijn rug lopen. Ik denk aan de oplaadkermis thuis.

Zucht…

Beteuterd hou ik de slede van de grip vast. Daar waar twee accu’s zouden moeten zitten, zit opvallend veel lucht. In de overvolle rugtas vind ik de andere slede waar AA-batterijen (AA = “Als”- “Alternatief”) in kunnen. Nu nog een aantal van die powerrakkers bij elkaar zien te sprokkelen.

Gevonden! Ik voel de energie van de batterijen in mij overvloeien en stop ze één voor één in de slede. Een paar eenden vliegen op, ik schrik ervan en de laatste batterij schiet door de schrik uit mijn hand het gras in. Ik kijk voor me uit. Regent het nu? Nee, het zijn wat tranen van onmacht. Ik zoek naar de verdwenen batterij, maar kan hem in het donker niet vinden.

Zucht…

Verslagen kijk ik voor me uit en de kleuring wordt al mooier. Ik heb nog een camera bedenk ik mij en gelukkig zitten daar nog wèl accu’s in. Vol goede moed breng ik die camera in gereedheid. Ik word weer vrolijk en leg aan. Hmm, zo donker was het toch niet meer? Duidelijk meer structuur in mijn beeld ná het verwijderen van de lensdop.  Er beweegt nu echter van alles door mijn zoeker. Ik kijk over de camera heen, maar zie niets bewegen. Weer door de zoeker… Uiteindelijk bevrijd ik drie muggen die tijdens de lenswissel in de camera waren achtergebleven.

Zucht…

Haast, snel… daar is de zon al! Fotograaf: Peter le Fevre

En dan het eerste beeld…

Eindelijk tijd voor het eerste beeld. Ik druk op de ontspanknop.

Card Full”, natuurlijk…

Ik plaats een lege kaart en probeer het nogmaals. Daar komt het eerste beeld in mijn scherm. Zonder statief geeft dit niet de nodige scherpte, wat deze ochtend toch al ver te zoeken was.

Na het plaatsen van het statief begin ik opnieuw de compositie te bepalen, de filters te plaatsen en vervolgens de horizon horizontaal te zetten. Maar ineens ‘loopt’ het water links mijn beeld uit. Ik kan nog net het statief grijpen voordat deze met camera en al in de sloot verdwijnt. Daarbij verlies ik wel mijn evenwicht en stap in het water.

Zucht…

Ik ga zitten, droog mij enigszins af en pak de thermosfles met koffie. Ik giet het in mijn houten kuksa, neem een slok en proest het gelijk weer uit. Oude, koude koffie. Ik denk dat mijn vrouw erg blij is met mij. Vooral nu zij heerlijk kan genieten van de koffie die thuis klaarstaat. Ik stel het statief opnieuw op en bepaal de compositie. De zon komt op en zonder enig probleem kan ik de foto maken die ik graag wil.

Na deze prachtige zonsopkomst vastgelegd te hebben, pak ik de spullen weer in de rugtas en schuif de driepoot in. Ik draai mij om en zie aan de overkant van het water een aantal herten in de flarden mist met de zon daarachter. Een buizerd vliegt aan naar een paaltje en een mooie V van ganzen trekt over. Een wereldplaat! En de camera… zit al in de tas.

Ik draai om en loop weg om vervolgens uit te glijden terwijl ik naar boven kijk om de ganzen te zien overvliegen. Terwijl ik mijn hand uit de ganzenstront trek, kijk ik opzij om te zien waar ik over uitgegleden was. Een zilverkleurig staafje met AA erop ligt naast mij in het gras.

Zucht…

Of ik nou uitglij, mij accu’s leeg zijn, mijn laars vol water zit of de zoveelste zucht slaak… de wereld en dit molentje draaien gestaag door. Fotograaf: Peter le Fevre

Toch een mooie ochtend

Bij thuiskomst is mijn gezin enthousiast en vraagt wat ik vanochtend geschoten heb. Ik laat de beelden zien. Mijn vrouw vraagt hoe het ging. Ik haal mijn schouders op.

Ach, een dag als alle andere…

Deel dit artikel


10
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Door Inge Pardaan op 11 november 2017 om 12:47

    Ja, Peter, het leven van een natuurfotograaf gaat niet over rozen. Het kan wel hele mooie beelden opleveren.

    1. Helemaal waar en dan zijn de dingen genoemd in het verhaal maar futiliteiten 🙂

  2. Geweldig wat een verhaal , je hebt er heel wat voor over ! Leuk geschreven en het overkomt ons allemaal wel eens ….

    1. Door Peter Le Fevre op 10 november 2017 om 19:53

      Hoi Adria,

      Dank je wel voor je reactie. Ik denk dat iedereen wel iets uit dit verhaal haalt wat hem of haar is overkomen. 😊

  3. Door Bert Faber op 10 november 2017 om 11:08

    Totaal niet herkenbaar dit verhaal. Kan mijn voorzetje voor mijn volgende epistel wel weer de prullenbak ingooien, jij hebt het geweldig omschreven

    1. Door Peter Le Fevre op 10 november 2017 om 11:16

      Dank je wel voor je reactie Bert,… Sorry dat ik je in de wielen ben gaan fietsen…

      1. Binnenkort maar eens een stevig gesprek over voeren Peter😊

        1. Door Peter Le Fevre op 10 november 2017 om 12:17

          Ja, daar was ik al bang voor… 😉

  4. Door Lianne Peters op 10 november 2017 om 08:51

    Geweldig, zo herkenbaar….! Leuk beschreven.

    1. Door Peter Le Fevre op 10 november 2017 om 09:10

      Hoi Lianne, Dank je wel en gelukkig dat het herkenbaar is. Het geeft je het gevoel dat je er niet alleen in staat 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *