HOME < INSPIRATIE < COLUMN
columns

De ongenuanceerde wannabe fotograaf

Ik weet het nog goed, één van de eerste keren dat ik lezing + fotobespreking gaf bij een fotoclub. Een zaal met potentie voor zeker 60 man. Met 40 toehoorders blijven er dan altijd wat stoelen leeg. Geen probleem, want 40 is nog steeds een erg mooi aantal. Langzaam vulde de zaal met mensen. Sommigen kwamen een hand geven en een praatje maken. Deze mensen gingen vooraan zitten om alles goed te kunnen zien en horen. Maar een groepje ‘gevorderden’ niet. Die hoefden geen hand te geven. Die waren vooral met elkaar bezig. Beetje lacherig keken ze mijn kant op en met een meewarige blik zakten ze naast elkaar op de stoelen van de allerlaatste rij. Terwijl ik vol spanning mijn verhaal deed en foto’s liet zien hoorde ik constant van achterin de zaal een geroezemoes, gemompel en zachtjes lachen. Uiteraard waren het ook exact deze mensen die voor de bespreking geen foto’s hadden ingeleverd…

De ongenuanceerde wannabe fotograaf
Artistieke creatie of gewoon lelijk? En als je al wat vindt.. moet je dat dan ook per se ongenuanceerd vermelden? Fotograaf: Johan van der Wielen

De zelfbenoemde ‘goede’ fotograaf

Herken je dit in jouw club? Gelukkig – zo heb ik in de afgelopen jaren mogen ondervinden – hebben lang niet alle clubs (meer) dit soort leden. Toch kom ik ze (helaas) nog (te) veel tegen. De zelfbenoemde ‘goede’ fotograaf. De persoon die zelf zelden tot nooit eigen werk laat zien, maar altijd vooraan staat om kritiek op anderen te geven. Liefst in een groepje bij elkaar staan te smoezen, zo zacht dat je het niet kan horen maar wél zo hard dat je hoort dát ze smoezen. Ze vinden dat ze de wijsheid in pacht hebben, dat ze overal verstand van hebben en – dat is misschien nog wel het ergste – dat ze hun ongenuanceerde mening ook ‘moeten’ verkondigen. Iedereen moet horen wat zij vinden.

“Dit zou ik dus nooit doen, een eikel op een paddo leggen voor de foto”. Misschien juist omdat ik het zo aantrof dát ik er een foto van maakte.. Fotograaf: Johan van der Wielen

Zo begon ik ooit aan een van mijn Finland reizen waarbij één van de deelnemers van het allereerste begin tegen mij begon te vertellen over een ‘professionele’ vriend, over de prijzen die gewonnen waren, over alle lof die was geuit, over alle publicaties en over alle uitnodigingen voor opdrachten. Toen puntje bij paaltje kwam om de eerste beelden te bespreken vond deze deelnemer dat echter niet nodig: “ik laat nooit onbewerkt materiaal zien”, “ik geef nooit RAW files af aan derden” en “voor mij heeft een fotobespreking geen toegevoegde waarde.”. Hoe arrogant en … hoe ontzettend voorspelbaar.

Kritiek op de ‘meester’

Soms gaat het nog verder. Niet alleen willen ze niet met de billen bloot, niet alleen moet ik vooral ‘van horen zeggen’ aannemen dat ze goed zijn, maar blijkbaar is er nog een laatste actie nodig om hun plek in te nemen: kritiek op de meester. Zo had het clubje achterin de zaal niet alleen collectief geen enkel beeld ingeleverd voor de fotobespreking die ik zou leiden, maar aan het eind van het verhaal moesten er ook ‘punten’ gemaakt worden. Zonder enige vorm van nuance moest er per se kritiek geuit worden op mijn werk: “dat beeld van die kievitsbloem deed mij totaal niets, die zou bij mij in de prullenbak zijn verdwenen.” Een opmerking waar ik (of enig ander) niets mee kan, maar waarvan mij ook volledig de noodzaak ontgaat. Natuurlijk spreekt mijn werk niet iedereen aan, dat verwacht ik ook niet en hoeft ook niet. Als het dan niet aanspreekt kunnen we van gedachten wisselen waarbij je minstens interesse kan tonen in mijn overwegingen over waarom ik het op die manier heb gedaan. Maar nee, van interesse was geen sprake. Daar ging het natuurlijk ook niet om. Het enige doel van deze opmerking was te laten zien aan de mede clubgenoten dat je kritiek op ‘de meester’ durft te hebben. Waar hoop je dan op, wat is je doel? Dat iedereen na afloop van je opmerking denkt “hij durft iets te zeggen dus zal hij het wel weten.”? Dat je mede clubgenoten je vanaf dat moment als ‘goede’ fotograaf zien? Kritiek op de meester om jezelf op te hemelen…

Anders dan anders… voor de één een nieuwe stap in artistieke vrijheid, voor de ander een mislukking. Fotograaf: Johan van der Wielen

Ik ben alleen onder de indruk van foto’s

Wat is het resultaat bij mij? Per keer dat je mij vertelt hoe goed je wel niet bent, komt bij mij de lat over jouw werk hoger te liggen. Als je ongenuanceerde kritiek op mijn werk hebt verwacht ik ook dat de kwaliteit van jouw werk ver boven mijn beelden uitstijgt. Als je met je vriendjes achterin de zaal minzaam lacht over mijn foto’s ga ik er dus vanuit dat ik een beginner ben in vergelijking met jou. En áls ik dan uiteindelijk werk van je zie wil ik ook compleet achteroverslaan van ontzag. Je hebt mij verteld hoe goed je bent en dus wil ik dat ook zien. Je bent niet goed omdat je dat vertelt… je bent voor mij pas goed als je dat laat zien. Ik ben niet onder de indruk van praatjes, niet van spullen, niet van een arrogante houding, niet van al je ‘professionele’ vriendjes en al helemaal niet van je durf om lekker ongenuanceerd je mening te spuien. Ik ben alleen maar onder de indruk van je foto’s!

De absolute mening van de beginner

Het grappige is dat ik eenzelfde houding ook zie bij sommige beginnende fotografen. Wanneer ik een workshop geef voor mensen die nog heerlijk aan het begin van hun ontwikkeling staan, die hun camera aan het ontdekken zijn, kom ik vaak meer ongenuanceerde meningen tegen dan in een groep van gevorderde fotografen.

Zo was er een paar weken geleden een deelnemer aan mijn herfstworkshop die aan de ene kant nog erg aan het worstelen was met zijn camera, maar wel tegen een mededeelnemer (uiteraard niet rechtstreeks tegen mij) aan het verkondigen was dat veel van mijn composities niet klopten omdat je je onderwerp altijd links in beeld moet hebben en niet rechts. Dat is toch de regel? Hetzelfde zie je bij eerstejaars studenten die na een paar vakken met basiskennis hun mening verkondigen alsof ze de volledige wijsheid in pacht hebben. Diezelfde student is 3 jaar later, met minstens 300% meer kennis, ineens een stuk genuanceerder geworden in zijn mening. En eenmaal aan het werk blijkt de praktijk toch ineens veel weerbarstiger dan alle simpele kennis tijdens de studie.

“Dat vind ik dus lelijk, dat water zo als mist”. Fotograaf: Johan van der Wielen

Nuance en ontwikkeling gaan hand in hand

Bij de groep beginnende fotografen kom ik vaak twee uitersten tegen met aan de ene kant de persoon die enorm schroomt om wat te zeggen of te vinden omdat hij/zij vindt er nog onvoldoende van te weten en aan de andere kant de de persoon die precies weet wat hij wel of niet mooi vindt en vooral ook overal een mening over moet hebben. Daarentegen zie ik dat beide uitersten afnemen zo gauw de groep wat verder in de ontwikkeling is. In een workshop voor gevorderde fotografen ervaar ik bijna geen ‘absolute meningen’ meer. Natuurlijk vindt niet iedereen alles mooi, maar het wordt bijna nooit zo ongenuanceerd verkondigd. Waarom zou je ook? Omdat jij het niet mooi vindt is het toch niet automatisch slecht? En wat heeft de ander eraan als jij je mening verkondigt zonder argumenten of opbouwende feedback? Nee, daar zie ik veel meer interesse voor elkaars werk: “het is misschien niet mijn stijl maar ik ben enorm benieuwd hoe hij/zij dat gedaan heeft en wat de overwegingen waren.”

“Die hele foto is bewogen… dat is toch mislukt?” Fotograaf: Johan van der Wielen

Wie de schoen past…

Natuurlijk beschrijf ik hier een paar uitersten, maar ik kom ze helaas nog steeds te vaak tegen. Bijvoorbeeld de beginner die bij het zien van een beeld met lange sluitertijd meteen verkondigt “dat vind ik dus echt niet mooi”. Maar ook de zelfbenoemde ‘goede’ fotograaf die dat niet laat zien met eigen werk, maar door middel van ongenuanceerd commentaar. Voor deze uitersten heb ik maar weinig respect. Misschien moet ik het wel omdraaien: als je je mening snel klaar hebt en je mening is erg zwart/wit moet je je afvragen of je wel echt zo goed bent als je jezelf ziet.

“Invoerende lijnen horen van linksonder te komen… en dan die toren achter dat huis…” Fotograaf: Johan van der Wielen

Zo, een heftig betoog, welke helemaal past in mijn betoog over de Oostvaardersplassen destijds. Ook daar riep ik op tot meer kennis en argument voor je je mening spuit. Moet overigens wel bekennen dat ik hier tegenwoordig wel mee speel. Soms neem ik juist beeldmateriaal mee waarvan ik weet dat niet iedereen het zal smaken. Want net zoals de figuren op de achterste rij hun mening brullen dat het niets is… zo zijn er ook steeds meer mensen op de eerste rij die juist opgelucht ademhalen: “Oh fijn, ik ben niet de enige die dit leuk vindt … blijkbaar hebben de mensen op achterste rij niet per se gelijk!”

Daarom mijn adviezen aan allen die zich aangesproken voelen:

  • Wil je gezien worden als goede fotograaf? Verdien dan je respect met beelden.
  • Vind je iets niet mooi? Toon dan interesse in de overwegingen en techniek maar laat de fotograaf in zijn/haar waarde.
  • Er is geen ‘wetboek-der-natuurfotografie’ en dus geen absolute regels. Er zijn handreikingen die je wel of niet kunt gebruiken. Niet meer en niet minder.
  • Vind je wel iets mooi? Schroom dan ook niet om een compliment te geven… wie goed doet …

Deel dit artikel


35
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Door Bob Bakker op 14 november 2018 om 22:23

    Dag Johan,
    Een prikkelend stukje inderdaad en voor mij vanuit meerdere richtingen herkenbaar. Ook ik ben ooit begonnen met fotografie en ook ik heb destijds in mijn enthousiasme wel eens beginselen die ik nog maar net geleerd had als “waarheid” gespuid. Gaandeweg merk je dan wel dat er meer is dan regeltjes, en dat ook in de fotografie geldt: Hoe meer je weet, hoe meer je er achter komt dat er nog veel meer is dat je niet weet. Daarom kan ik nu slechts met begrip en mildheid reageren op de soms betweterig lijkende uitlatingen van beginnende enthousiastelingen, wetende dat het een fase is die ik zelf, en met mij vast ook vele anderen, ook doorgemaakt heb. Gewoon lekker hun gang laten gaan en hier en daar wat helpen als daar behoefte aan is. Dat komt vanzelf wel goed.
    En wat de zelfbenoemde criticasters betreft: Mensen, en dus ook fotografen, zijn allemaal verschillend (dat vind ik nou juist het mooie van de mensheid) en iedereen beleeft dus ook op zijn eigen manier plezier aan de fotografie. De een maakt graag mooie foto’s, de ander speelt graag met apparatuur, weer een ander verzameld camera’s, enz. En als sommigen dan hun plezier halen uit het leveren van kritiek, dan laat ik ze gewoon lekker hun pleziertjes hebben. Ik hoef het er per slot van rekening niet mee eens te zijn, smaken verschillen nu eenmaal. Gewoon leven en laten leven. Dat is mijn plezier in de fotografie.

  2. Door Ria van der Wagt op 14 november 2018 om 16:55

    Dank Johan. Een inspirered artikel!
    Geeft de beginnende fotograaf moed om door te gaan.

    1. Alle fotografen moeten doorgaan… beginnend èn gevorderde… of je jezelf nou wilt ontwikkelen of fotografie gewoon lekker als ontspanning ziet. Basis is je plezier

  3. Door Ingrid op 14 november 2018 om 16:20

    Ooit heb ik 2 cursussen fotografie gedaan waarin ik van degene die het gaf veel geleerd heb. Wat me tegenviel was de negatieve kritiek op elkaars werk van de cursisten. Ook dat je niet een bepaald merk camera had. Je moest het perfecte plaatje schieten, want dat deden “zij” ook. Je komt toch ook om van elkaar leren en een keer positieve kritiek te krijgen? En het merk camera doet er toch niet toe. Mij heeft mij er tot nu toe van weerhouden om nog eens een fotografiecursus te volgen.

    1. Wat raar…. ik daag deelnemers van mijn workshops juist uit om die foto’s in te leveren die juist niet echt gelukt zijn om samen te kijken hoe je dat zou kunnen verbeteren. Die foto’s die al perfect zijn hoeven we niet te zien bij een bespreking … een bespreking is juist om te leren en te kijken waar verbetering mogelijk is.

  4. Door Chris van Gelder op 14 november 2018 om 09:58

    Beste Johan,

    Ik ben 2 jaar geleden begonnen met Natuurfotografie en merk dat ik daarbij een grote ontwikkeling doormaakt. Daarbij is bescheidenheid bij mij ook een groot goed. Door vooral te lezen, leren, doen, fouten maken en met een nieuwsgierige open mind verbeter je steeds weer. Persoonlijk vind ik los van de fototechnische aspecten het essentieel dat een foto je aan moet spreken, moet raken. Dat criteria leg ik mijzelf steeds op. Ervaren fotografen zoals jij, brengen je verder, inspireren. Daar ga je dus met gepast respect mee om.

    1. Een foto spreekt aan of niet, dat is logisch en hoort bij iedere kunstvorm. Maar 1) breng dan onder woorden waarom het wel/niet aanspreekt met respect voor de maker en 2) je kunt je afvragen in hoeverre het feit of de foto jou aanspreekt van enig belang is. Ik begeleid diverse mensen wiens fotografie niet de mijne is maar door mij te verdiepen in hun werk, hun zienswijze en hun drijfveren kan ik ze wel begeleiden… of ik het mooi vind of niet is eigenlijk niet relevant.

  5. Beste Johan,

    Respect voor mensen zoals jij, die de vinger durven te leggen waar de pijn zit. Daarnaast zie / hoor je ook helaas te vaak dat de “beginner” c.q. gevorderde zijn kunsten niet meer durft te tonen, bang om het ‘verkeerd’ te doen! Maar wat is verkeerd? Neen dat zijn juist leermomenten en opbouwend kritiek zoals jij aangeeft behoort wederzijds te zijn, met respect voor elkaars Meesterwerk. Ik geloof in JPEG meesterwerken zoals
    Patric Mollema http://www.patrickmollema.com/ http://www.digitalefotografievakantie.nl/ die ook niet schuwt om ongezouten maar wél gefundeerd zijn mening te geven. Mijn persoonlijke mening; foto’s rechtstreeks uit de camera zonder enige nabewerking (op croppen na dan) dat is hét en al hét andere met nabewerkingen noem ik foto-art! In dat éérste ben ik nog een beginner en elke dag ‘leren’ is al een feest op zich in de fotografie. Ik zal voor dat tweede nu mijn borst wél nat moeten gaan maken vrees ik ;).

    Met respect en dank voor jouw wake up call aan degene die het zich aan mogen trekken! M.vr.gr., Ernst

    1. Ik moet eerlijk bekennen dat ik mij bij een mening altijd afvraag wat het nut ervan is. Alleen als jury lid is mijn mening van enig belang, in alle andere gevallen verdiep ik mij zoveel mogelijk in de drijfveren, zienswijzen en doelen van de fotograaf om vervolgens met mijn feedback hen te helpen in hun ontwikkeling. Daarbij probeer ik mijn feedback af te stemmen op hun ideeën, wat zij mooi vinden en de mogelijkheden die zij hebben (technisch en apparatuur). Of ik het uiteindelijk mooi vind is eigenlijk niet relevant… ik hoef er niet elke dag naar te kijken aan de muur 🙂

  6. Door Gert-Jan op 13 november 2018 om 18:18

    Van de grootste fotoleek van Nederland, je maakt mooie foto,s . Laat me graag verrasen

  7. Hallo Johan,

    ik vraag me af waar je je druk over maakt, jij bent jij en zij zijn zij. Komt bij dat hoe jij de buitenwereld ervaart komt van hoe jij de buitenwereld ziet, vanuit jezelf dus.

    ” What you get is what you radiate ”

    ” Be who you are and say what you feel, because those who mind don’t matter and those who matter don’t mind ”

    Niet negatief bedoeld, meer als advies, ga je eigen weg, leer van het gedrag van anderen, doe waar je zelf achter staat,

    Groet Jan

    1. Hoi Jan, ik ben columnist, het is mijn taak om te prikkelen en af en toe een vinger op een zere plek te leggen. Dat doe ik door wat te chargeren, ook mijn eigen gevoel… 😉

  8. Heel herkenbaar allemaal Johan.
    Denk dat dit niet meer alleen op fotografie gebied het geval is.
    Eerder hoe de maatschappij tegenwoordig in elkaar steekt.
    Prestatiedrang wordt er al vanaf het kind zijn ingestopt, en gaat steeds heftiger vormen aannemen.
    Zo zie je b.v. op een lagere school ,de 8e groep leerlingen , het hebben waar ze na hun lagere schooltijd naar toe gaan. Die een wat lagere vervolgopleiding kiest , is dan de sukkel.
    Ben zelf eigenlijk net het omgekeerde van wat jij beschrijft, en zou niet graag in jouw schoenen willen staan ,met een lezing met zulke figuren erbij. Werd het vast niet een gezellige avond.
    Mijn motto : Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg.

    Jan

    1. Klopt helemaal, het is zeker niet uniek maar blijft wel opvallend

  9. Door Renee Rouw op 10 november 2018 om 15:54

    Dat sommige beginnende fotografen zichzelf regelmatig (flink) overschatten is een bekend psychologisch fenomeen: het Dunning-Krugereffect. Het is een gebrek aan zelfinzicht, men weet niet dat men bepaalde dingen nog niet weet! Vaak komt dat begrip later inderdaad wel weer, zoals je al omschreef in het artikel. Desalniettemin is het natuurlijk behoorlijk irritant als je hiermee te maken krijgt, van die betweterige types!

    De dynamiek binnen bepaalde fotoclubs is inderdaad niet ook niet altijd even inspirerend. Ik vind het zelf niet zo prettig dat sommige leden denken dat foto’s altijd ‘beoordeeld’ moeten worden, liefst aan de hand van bepaalde vaste richtlijnen. Ik ben zelf van mening dat je meer leert van het kijken naar foto’s van anderen en daarbij probeert open te staan voor de kijk van de ander, dan van het oordeel van iemand die vindt dat er een stuk van de foto af zou moeten om ‘de compositie sterker te krijgen’. Ik vind het juist leuk als anderen met een compositie komen die je zelf wellicht niet meteen gemaakt zou hebben. Het probleem in deze tijd vind ik wel dat er heel vluchtig en snel naar foto’s gekeken wordt, een foto moet meteen ‘knallen’ of dan toch op zijn minst ‘leidende lijnen’ hebben. Ik kan zelf juist een foto die wat minder makkelijk wegkijkt ook wel waarderen, soms moet je wat meer moeite doen en er wat meer tijd voor nemen – er mag voor mij ook best wel eens een storend element in een foto zitten, dat vind ik vaak interessanter dan een ‘perfect plaatje’. Ik beschouw mezelf overigens niet als een ‘goede fotograaf’, ik fotografeer al lang en ik zie soms prachtig werk langskomen van mensen die veel korter fotograferen en waar ik echt jaloers op kan zijn. Fotograferen is iets wat ik gewoon graag doe, het is voor mij het vertellen van een verhaal, een innerlijke drang, en dat doe ik voor mezelf en niet voor anderen. Dat vind ik wel een prettig uitgangspunt!

    1. goede aanvulling! Inderdaad merk ik ook dat het grote publiek vooral voor het perfecte of makkelijke plaatje gaat (zonsopkomst met mist, macro met onscherpe achtergrond) terwijl juist de wat lastigere beelden soms veel interessanter kunnen zijn met meer diepgang. Daar moet je moeite voor doen en dat moet je willen…

  10. Mooi artikel waar ik veel situaties in herken. Dit gedrag van hobbyfotografen kom je regelmatig tegen, gelukkig niet bij ons in de club. Uitingen van beterweters kom je in alle situaties tegen, op de werkvloer, bij de fietsclub of wandelclub. Dit zal ook wel altijd zo blijven. De respectloosheid blijft toenemen in alle lagen van de samenleving, dus ook in de hobby fotografie. Als je een topper wilt zijn zal je het moeten bewijzen met je foto’s. Ik ga mijn gangetje in deze prachtige hobby en probeer via fotovrienden, boeken en artikelen mijn foto’s te verbeteren. Mijn complimenten voor deze interessante bijdrage aan de hobbyfotografie …
    Groetjes
    Stef Ostrowski

    1. Fijn dat jij dat niet hebt bij de club! Geniet daarvan en koester dat

  11. Door Frank van den Anker op 9 november 2018 om 18:15

    Mee eens, net als je stuk over de Oostvaardersplassen en goed verwoordt Johan.
    Dit is een van de redenen trouwens dat ik mij niet heb aangesloten bij een fotoclub. In zo’n club als je beschrijft heb ik bij voorbaat al geen zin. Groepjesvorming zonder respect voor de anderen. gedoe, geen plezier.
    Dan maar liever alleen de natuur in. Zonder feedback, dat dan weer wel.

    Groet,
    Enthousiaste amateur fotograaf, die weet wat die nog allemaal niet weet en kan.

    1. Ik chargeer hier natuurlijk (dat is ook een beetje mijn taak als columnist) en er zijn gelukkig heel veel fotoclubs die ipv alleen maar beoordelen juist bezig zijn met elkaar te stimuleren in ontwikkeling. Denk dus niet dat er alleen maar ‘slechte’ clubs zijn maar ga gewoon op zoek naar een club die jou wel aanspreekt wat niveau en instelling betreft.

  12. Heel herkenbaar beeld, goed getroffen. Het ‘omgekeerde’ gebeurt trouwens ook wel: een presentator die met heel veel poeha hele gemiddelde beelden laat zien. (dat is dus niet bij jou het geval he!)

  13. Johan, ik ben het in grote lijnen met je eens, kritiek geven is op zich niet verkeerd, als je het maar onderbouwd. Dat betekent overigens niet dat de maker het zich moet aantrekken, maar hij/zij zou er wel over kunnen nadenken….
    Ik vind de kritieken op sociale medi veel erger, daar zit je lekker “anoniem” je gal te spuien…of alles te “liken”
    Zelf kan en wil ik daar weinig mee, in een zaal met aanwezigen kan je in ieder geval nog direct reageren op de gespuide meningen, vraag de “gevorderden” eens een foto te bespreken voor de zaal…

    1. Klopt, in de social media is alles sneller geworden en helaas ook ongenuanceerder. Zonde.

  14. Door Monique op 9 november 2018 om 11:02

    Treffend geschreven en herkenbaar, reden om (ooit) de fotoclub te laten voor wat-ie was.

    1. Dank. Maar zie ook mijn reactie op Frank

  15. Door Furniere Mattias op 9 november 2018 om 09:56

    Ik beschouw mezelf nog steeds als een absolute beginner, na nu bijna een kleine 2 jaar bezig te zijn met natuur-, vooral macrofotografie. Ook al krijg ik soms wel eens lovende reacties, wat nog vaker niet het geval is dan wel.
    Van elke gelijkgezinde kan ik iets of veel leren, zelfs al is iets niet mooi naar mijn mening, dan ben ik nog steeds benieuwd naar de gebruikte techniek,… Wanneer ik naar een lezing of workshop ga, dan is dit om te leren, al zeker niet om kritiek te spuien en nog veel minder om arrogante opmerkingen te maken. Ik vind jouw betoog dan ook helemaal terecht Johan! Als je denkt beter te zijn of het interesseert je geen zier, wat doe je daar dan überhaupt?
    Maar laat het niet teveel aan je hart komen, er zullen er altijd wel buitenbeentjes zijn. Ik wens je nu vooral een fijn weekend toe!
    Hartelijke groeten,
    Furniere Mattias

  16. Heel herkenbaar allemaal. Deze groepjes “gevorderden” kom je tegenwoordig overal wel tegen, niet alleen bij clubs/forums met betrekking tot fotografie. Gewoon lekker je eigen gang blijven gaan.

  17. Fijn om dit stuk te lezen. Respect voor de fotograaf en zijn werk. Basis voor een leuk inhoudelijk gesprek en zo hoort het. Onze fotogroep leert op dit moment aan de hand van de leidraad “over foto’s gesproken’ van de fotobond elkaars werk te bespreken/bekijken en dat is leuk. En daar gaat het om, plezier in fotograferen en jouw kijk op de wereld als fotograaf delen met anderen. Complimenten voor je werk Johan.

    1. Hele goede ontwikkeling en veel succes!

  18. Wie goed doet…. Tsja. Uit zeer recente ervaringen weet ik dat dit binnen de wereld der natuurfotografie niet altijd geldt. En wat positief of negatief commentaar op mijn plaatjes betreft, zolang ik er zelf achter sta en het wel mooi vind, kan de hele wereld wat anders vinden. Bij mij gaat het steeds meer om de beleving terplekke. Het plaatje is een registratie van een fijn moment buiten spelen. En dat fijne moment daar kan niemand wat mee, die ziet alleen het plaatje. Die vind daar dan misschien wat van. Mooi, prachtig, over de top, schitterend, smakeloos, guitig, fraai etc. Allemaal van die loze sociale media kreten waardoor velen zich een hele goede fotograaf vinden. Nee, een goede fotograaf is voor mij veel meer dan een paar mooie plaatjes. De mens erachter is vele malen interessanter. Hoe staat hij, zij in het leven, hoe respectvol is er met de natuur omgegaan voor het plaatje, durft hij, zij, zijn, haar eigen weg te gaan en ondanks dat velen het niet mooi te vinden toch te blijven vasthouden aan de gekozen route? En het meest belangrijke hoe respectvol gaat ie met anderen om? Wie goed doet, zal dan wellicht geconfronteerd worden dat het vaak geven is en weinig nemen……..

    1. Dank je wel voor je uitgebreide reactie en goede overwegingen. Het gaat om je eigen beleving en passie en blijf die volgen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *