HOME < INSPIRATIE < COLUMN
columns

Natuurfotograaf ter biecht 

“Vader, vergeef mij, ik heb gezondigd”. “Vertel mijn zoon”. Dan volgt mijn bekentenis van mijn grote zonde. Even is het stil. “Wat zeg je? Heb je die nog nooit gefotografeerd?”. Ik proef de vertwijfeling bij meneer pastoor, een ongemakkelijke stilte volgt, de grote vraag priemt op zijn lippen. Even aarzelt hij nog, “… toch wel eens gezien mag ik hopen?”. De moed zakt mij in de schoenen, als beroepsfotograaf in de biechtstoel was ik al bang voor deze vraag. Ik voldoe namelijk niet aan de ‘lijst-met-onderwerpen-die-je-allemaal-moet-hebben-gefotografeerd’ . “Nee, zelfs nog nooit gezien” , antwoord ik met een klein piepstemmetje. Ik kan nu liegen en met hautaine bewoording gaan vertellen dat ik er simpelweg nog nooit tijd voor heb gehad, maar dat idee laat ik varen. Nee, als meneer pastoor je iets vraag antwoordt je naar waarheid. “Oh”, klinkt het met enorme teleurstelling… “ik dacht dat je een èchte natuurfotograaf was”.

Natuurfotograaf ter biecht 
Dit is niet bepaald het standaardbeeld mijn zoon! Nee vader... Fotograaf: Johan van der Wielen
Delen

Ik heb nog nooit een … das gezien

Zo, het hoge woord is eruit. Mijn diepste geheim is nu algemeen bekend. Ik ben al 8 jaar beroepsfotograaf en daarvoor al 3 jaar part-time, ik fotografeer als sinds ik een klein Johannetje ben… maar ik heb nog nooit een das gefotografeerd. Zelfs nog nooit gezien, zelfs nog nooit in een dierentuin. Ik heb ooit een opgezette das gezien, maar beter wordt het niet. Ik vergaap mij aan alle dassenfoto’s op facebook, zie andere fotografen die hun volledige zomer opgeven om avond na avond naar de burchten te gaan en die het zich zelfs kunnen permitteren om dassenfoto’s te posten zonder daarbij vol trots te F5’en in de hoop op honderden likes. Ik heb geen idee waar ik een burcht zou moeten vinden, en als ik het al zou weten… geen idee hoe ik ze zou moeten benaderen of wat ik wel of niet moet doen. Ja, ik kan naar zo’n speciale hut gaan en dan onder het genot van een kop koffie bij het gezellige licht van bouwlampen door hoogkwalitatief vensterglas scharrelende zebra-marters platen. Maar dat staat mij tegen, ik ben een belevingsmens. Als ik dassen wil fotograferen, dan wel zelf gevonden.

“Mijn zoon?”

Ik ontwaak uit mijn recalcitrant gepeins en voel de harde knielbank van de biechtstoel weer onder mij. Gedwee buig ik het hoofd.

“Ja, vader?”

“Noem jij jezelf ‘natuurfotograaf’?”

De moed zakt me in de schoenen…

“Ja, vader”

“Je kent toch de ‘lijst-met-onderwerpen-die-je-allemaal-moet-hebben-gefotografeerd’ voor je jezelf ‘natuurfotograaf’ mag noemen?”

“Ja, vader”

“Heb je nog meer gezondigd, mijn zoon?”

“…Ja, vader”

Meneer Pastoor zucht…

“Vertel mijn zoon…”

Mijn top 5 van alles wat ik nog nooit heb gefotografeerd

Je kijkt verbaasd! Wie? Jij, ik zie het wel! Wie? Ja jij, de lezer. Dat kan op twee dingen duiden. Of je bent net als meneer pastoor verbaasd dat ik werkelijk nog nooit een das heb gezien, maar meer hoop ik erop dat je verbaasd bent over het feit dat het zo’n issue is. Weet je, voor mij niet. Maar je moet de mensen de kost geven die oprecht verbaasd zijn als ik ze dit vertel. Natuurlijk is die lijst er niet. Nou ja, niet bij mij en niet officieel. Maar ik heb al veel mensen meegemaakt die ervan uitgaan dat je als beroepsfotograaf sowieso dassen hebt gefotografeerd. Sterker nog, in hun ogen is er een hele lijst aan soorten en onderwerpen die iedere Nederlandse beroepsfotograaf heeft afgewerkt. Alsof je er bij de KvK niet inkomt zonder bewijs-foto’s. Nee, ik wordt soms gewoon niet voor vol aangezien als ik moet bekennen wat ik allemaal nog nooit gezien heb. En daarom, omdat het nu toch niet meer uitmaakt, ik heb van de das al opgebiecht, hierbij mijn volledige lijst. De lijst aan alles waarbij ik heb ervaren dat men ervan uitgaat dat ik er honderden goede beelden van op de plank heb liggen… maar ik in werkelijkheid nog nooit heb gezien, nog nooit ben geweest en dus nog nooit heb gefotografeerd. Lees en huiver.

#2 IJsvogel

Meteen bij deze eerste lieg ik al een klein beetje. Ik heb in 2007, op 22 december (de mooiste rijpdag die ik mij kan herinneren), een ijsvogel in een volledig berijpte boom gefotografeerd. Klein, in een hoekje, niet beeldvullend op een tak, niet met vis, niet parend, niet onderwater met bubbels, niet vol in de vlucht haarscherp naar mij toe vliegend, niet samen met andere vogels of in Ultra Wide Angle… slechts klein in een hoekje van een 8Mp foto die ik zelfs nog wat heb moeten croppen. Voor mij was dit dé ijsvogel foto, maar voor mensen waar ik mee praat telt dit niet mee. Dit zijn niet dé foto’s die bij een échte natuurfotograaf horen.

Wat vind jij? Is het goed genoeg voor 'dé ijsvogelfoto'?
Wat vind jij? Is het goed genoeg voor ‘dé ijsvogelfoto’? Fotograaf: Johan van der Wielen

#3 Hallerbos

Ik ben nog nooit van mijn leven in het fabelachtige Hallerbos geweest, zelfs niet tijdens dé tijd dat de boshyacinten bloeien in combinatie met het jonge frisse beukenblad en het daslook. Ik ken alle fantastische beelden van blauwe ondergrond en fris groen, de winnende beelden tijdens wedstrijden en de vele busladingen fotografen die elk jaar die kant op gaan. Maar ik niet. Nog nooit geweest. Dus ook geen enkel beeld van. Ik heb wel eens een groepje  boshyacinten per toeval gevonden in Ierland, klein plukje bij elkaar in een rommelig bos en grijs grauw weer. Beter heb ik niet.

vind ik eindelijk een klein plukje bonshyacinten, staat er nog een lelijke stam precies middenin
Vind ik eindelijk een klein plukje boshyacinten, staat er nog een lelijke stam precies middenin. Fotograaf: Johan van der Wielen

#4 Pestvogel

Op dit moment zie ik weer foto’s op de social media van fotografen bij bosjes gelderse roos waar één van de vele invasies pestvogels aan het bessenplukken zijn. Een niet al te moeilijke soort omdat ze weinig schuw zijn en daardoor erg leuk om mee te experimenteren voor prachtige beelden in de vlucht, met bes in de lucht of met meerdere samen. Alleen niet door mij. Ik ben nog nooit bij zo’n bosje geweest. Mijn beste en tevens enige foto van een pestvogel is gemaakt in Finland, ver weg in een den, rommelige omgeving waarin je goed moet zoeken naar de vogel. Nee, schrille tegenstelling bij al die bessen-etende-beelden.

Als je héél goed zoekt kun je ergens in dit beeld een pestvogel vinden
Als je héél goed zoekt kun je ergens in dit beeld een pestvogel vinden Fotograaf: Johan van der Wielen

#5 La Hoegne

Dit prachtige kleine riviertje in de Ardennen is enorm in trek, zeker in de herfst. Omringd door kleurende bomen stroomt het water met kleine kolkjes en neemt het oude blad mee in prachtige dynamische vormen. Met dank aan Theo is dit riviertje nog populairder geworden, zeker sinds hij het te lijf ging met onderwaterhuis. Hier kun je de dynamische long-exposure beelden maken waar menigeen van smult. Maar niet door mij. Nog nooit geweest. Sterker nog, ik zou niet eens weten waar de mooiste punten liggen. Ik kan de rivier op de kaart vinden, maar waar ik dan zou moeten wezen? Geen flauw idee. Ik denk dat ik nog de beste kans maak door in het weekend de gele kentekens te volgen. Daarom hierbij maar een beeld van schuimvormen in de Leuvenemse beek, voor Nederlandse begrippen een snelstromende rivier, maar in werkelijkheid natuurlijk niets in vergelijking met La Hoegne.

Niet echt de dynamiek die je bij de echte Hoegne zou zien.. maar ik moet het er maar mee doen
Niet echt de dynamiek die je bij de echte Hoegne zou zien.. maar ik moet het er maar mee doen Fotograaf: Johan van der Wielen

Was dit alles wat je mij te vertellen had, mijn zoon?

… vraagt meneer Pastoor met een diepe zucht.

Oh nee hoor.”

Ik voel inmiddels alle schroom van mij afvallen en heb de behoefte om echt al mijn zonden op te biechten…

“Ik ben ook nog nooit met sneeuw op de Hoge Venen geweest, nog nooit met mooie ochtendmist in de Hatertse Vennen, heb alle exotische vogelsoorten als sneeuwuil op Vlieland, sperweruil in Zwolle en de terror-oehoe in Twello gemist, heb nog nooit een purperreiger gezien of een foto gemaakt van een boommarter, heb nog nooit foto’s gemaakt van etende eekhoorns of scharrelende waterrallen, heb nog nooit irisatie in de mist gefotografeerd en nog nooit lichtende nachtwolken gezien, heb nog nooit een wisent beslopen of kraanvogels gefotografeerd, nog nooit een maanboog gezien of een roerdomp gezien, nog nooit noorderlicht in Nederland gespot of goede foto’s van bliksem gemaakt, nog nooit beziggeweest met de reeënbronst of jonge vosjes, en … en … “

Dan wordt ik onderbroken

“Ja, stop maar mijn zoon … het is mij duidelijk”

Ik wacht in stilte op wat gaat komen. Zal ik absolutie krijgen? Wordt ik gestraft dat ik mijzelf ‘natuurfotograaf’ heb durven noemen? En zo ja… wat zal mijn straf worden.

“Heb je dan afgelopen jaar niets gedaan aan het vervullen van je gelofte?”

Ik voel hoop opkomen…

“Oh jawel vader… ik heb voor het eerst boomkikkers gefotografeerd, ik heb een Helios 44-2 gekocht èn ik ben op de Hoge Veluwe geweest voor tegenlichtopnames van burlende herten!”

“Dan is er nog hoop voor jou, mijn zoon. Als jij je ‘natuurfotograaf’ wil blijven noemen zul je de komende jaren aan de slag moeten met het afwerken van de lijst…”

Beteuterd kijk ik om me heen…

“…Of je zult gelukkig moeten zijn met wat je allemaal wèl doet. Aan de slag moeten gaan met waar je eigen drive en passie ligt, je eigen weg durven gaan, je niet laten leiden door wat anderen vinden dat jij zou moeten doen, je niet minder moeten voelen als je blijkbaar niet voldoet aan het algemene beeld van ‘natuurfotograaf’, maar je specialiseren in je eigen onderwerpen en beeld. Aan jou de keus.”

Heb jij ook een lijst van soorten waarvan men vindt dat je die zou moeten vastleggen?
Heb jij ook een lijst van soorten waarvan men vindt dat je die zou moeten vastleggen? Fotograaf: Johan van der Wielen

Wat vind jij?

Aan jou de keus! Die laatste woorden klinken nog steeds door in mijn hoofd. En wat vind jij? Heb jij een lijst in je hoofd waarvan je vindt dat je het eigenlijk allemaal nog zou moeten fotograferen? Laat jij je leiden door de beelden van anderen op de social media? Vind jij ook dat je eigenlijk naar al deze prachtige plekken moet gaan en deze schitterende onderwerpen moet fotograferen? Voel je je ook niet voor vol aangezien als je moet bekennen dat je bepaalde locaties nog nooit hebt bezocht, bepaalde momenten aan je voorbij hebt laten gaan of bepaalde onderwerpen nog nooit hebt gezien laat staan gefotografeerd? Heb jij ook zo’n lijst als ik? Of ben jij gelukkig met wat je wèl doet en laat jij je niet leiden door wat anderen vinden of doen? Laat het mij weten… welke keuze heb jij gemaakt?

 

Wees gegroet, Moeder Natuur, vol van schoonheid
De natuurfotograaf is met U.
Gij geeft de mooiste ochtenden,
En gezegend zij de dieren, die dartelen in uw bossen en op akkers.
Oh schone natuur, Moeder van ons allen,
Wees opengesteld voor ons fotografen,
Nu en in het uur vóór zonsopkomst.
Amen.

Deel dit artikel


31
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Door Ramina op 23 november 2016 om 13:48

    G e w e l d i g ….. in uw geval over natuurfotografie, in mijn geval gewoon over de natuur beleven. Ik ben Natuurgids en voel me soms hetzelfde in gezelschap van sommigen….. Maar inderdaad, we moeten blij zijn met hetgeen we al kennen/gezien hebben enz….. Dit was écht een opkikker voor me….. Bedankt. x

    1. Graag gedaan! Veel succes!

  2. Door storms op 23 november 2016 om 10:22

    Leuk artikel! Ook ik als amateur dacht lange tijd, en nu soms nog, dat die volledige portfolio een must was. Maar meer en meer denk ik bij het zien van mijn eigen gemaakte beelden, ‘als ik het maar mooi vind.’ En ja, is dat dan niet bijzonder? Het is niet vanzelfsprekend om je als (amateur) fotograaf los te maken van het ideaalbeeld van een natuurfotograaf, maar is het niet de bedoeling om te genieten van ons eigen doen en laten, niets moeten en alles mogen en zo geregeld ook nog wat beelden te maken waar je best trots op bent? 😉
    Brigitte

  3. Door Roel Pannekoek op 18 november 2016 om 16:22

    Op fotoreis naar Ierland altijd een handzaag meenemen!

    1. eeh… dank je wel voor deze tip! 🙂

  4. Door Andrea Gulickx op 18 november 2016 om 13:53

    Ik heb gelukkig geen ‘last’ van dit alles. When i am making pictures i dont think i feel is mijn motto. Genieten met hoofdletters. Lekker mijn eigen gang gaan is bevrijdend en wat andere denken maakt me niets uit. Ik hoef ook geen vernieuwende beelden te maken als ze dat wel zijn dan zijn ze ontstaan zonder na te denken en dat hoop ik zo te blijven doen. 😀Je schrijft trouwens hartstikke leuk!

    1. Dank je wel Andrea voor je hart onder de riem en je complimenten!

  5. Als je maar geniet van de fotografie, dat telt bij mij het meest! Daarom maak ik me vooral niet druk om wat een ander wel of niet doet. Ik fotografeer waar ik zin in heb. Als ik met jou Johan op stap ben om bloemen te fotograferen en ik kom met mooie wolken thuis ben ik echt gelukkig met mijn wolken. De bloemen vergeet ik zodra ik een prachtige wolk zie. Eigenlijk ben ik iemand als ik met tien mensen op stap ben en ik zie dat er negen linksaf lopen, ik rechtsaf loop. Mijn hart gaat echt sneller kloppen van dampend water, mist, irisatie in de mist, lichtende nachtwolken, poollicht en stoere wolken. Stapelgek ben ik op herfstkleuren en ook sneeuw en ijs. Niets is me te veel! Vroeg opstaan geen punt. Ik weet dat ik voor lichtende nachtwolken de hele zomer geen oog dicht doe, je hoort me er niet over klagen, in augustus haal ik de gemiste slaap wel weer in. Als dit alles en dat is al veel, me gelukkig maakt, waarom dan alles willen fotograferen, dat doen die anderen wel, ieder zijn ding. Ik zie echt waanzinnig beeld voorbij komen van velen, ook van jou! Het is juist mooi dat we verschillen, anders komt iedereen met hetzelfde thuis. Fijn dat dat niet zo zo is. Daarom blijf ik doen wat ik fijn vind, dat is landschappen waarin het ‘weer’ een hoofdrol speelt, niet meer niet minder. Dit maakt me echt gelukkig, dat ik de mogelijkheid heb dat te mogen doen. De rest van de disciplines laat ik aan andere kanjers over. en weer bedankt voor je echt leuke verhaal, groetjes Karin

    1. Tja… waar denk je dat ik mijn inspiratie voor een groot deel van mijn biecht vandaan heb? 😉 Was een genot om jou mee te hebben naar de kievitsbloemen, werkelijk waar!

  6. Prachtig en herkenbaar verhaal. Nu biecht ik nooit, maar deel jouw lijst.
    Genoten, naast natuurfotograaf zou jij ook schrijver kunnen zijn 😉

    1. Dank je wel voor je compliment!

  7. Behalve vakanties en weekendjes weg fotografeer ik steevast in mijn eigen omgeving. In een straal van 30 km rondom Zutphen heb ik een lijstje met 25 natuurgebieden waar ik regelmatig naartoe ga. Dit kunnen hele kleine gebiedjes zijn (Velhorst) of de grotere (Posbank). Ieder jaar kies ik een gebied uit wat ik een jaar lang door de seizoenen volg. De Gorsselse Heide in dit geval. Op zich zijn dit geen spectaculaire gebieden, maar door er vaak te komen ga je je zelf verdiepen en uitdagen om toch steeds andere foto’s te maken. Met name de omstandigheden bepalen of een saaie heide een prachtige foto of een flutplaat opleveren. Door deze werkwijze haal ik persoonlijk veel meer beleving en voldoening uit mijn fotografie dan door alle must haves ook te willen schieten. Maar dat is voor iedereen een persoonlijke keuze natuurlijk.

      1. Haha, als ik ooit mijn ultieme doel bereik dat ik een jaar lang een vierkante meter natuur volg en toch afwisselende foto’s kan maken is het helemaal halleluja!!!

        1. klinkt erg ‘zen’ … de ultieme ‘natuurfotografische verlichting der Boeddhisme’ 🙂

          1. Voorschot op mijn komende workshop Mindfull Photography Johan.

          2. Dat is gejat… die had ik al bedacht! Leek mij hèt gat in de huidige mindfull markt. Gaan we dat samen ondernemen, pakken we een e.o.a. eiland en gaan we met deelnemers intuïtief mindfull fotograferen bij zonsopkomst.

  8. Door Marijn op 18 november 2016 om 08:55

    Fantastisch verhaal Johan. In het begin even slikken omdat ik de top 5 wel in archief heb, maar daarna kwam mijn absolutie. Ik sluit me aan bij je evangelie en verwijs tevens naar mijn allereerste column hier, genaamd ‘ik ook’.

    1. Dan heb jij het predicaat ‘natuurfotograaf’ gewoon volgens de normale route verdiend, kwestie van afwerken van het lijstje 🙂 En ja, ik kan me je verhaal ook nog wel herinneren maar deze kwam echt uit mijn hart… omdat ik werkelijk waar mij diverse malen heb moeten ‘verantwoorden’ waarom ik geen dassen, La Hoegne of hallerbos foto’s heb.

  9. Fijn Artikel !
    We kunnen elkaar de hand schudden Johan.
    Hoewel ik Dassen ‘wel eens’ voor de lens heb gehad ontbreekt bij mij nog veel van het lijstje. Misschien dat ik de komende veertig jaar nog enkele kan afturven. Maar waarschijnlijk ben ik te eigenwijs om deze verplichte lijst ooit af te werken en fotografeer ik tot de dag des oordeels mijn dassen 🙂

    mvg Henri van Vliet

    1. Moet wel bekennen dat ik bij mijn dassen verhaal aan ‘iemand’ dacht ja 😉 Weet je, misschien wil ik toch nog wel eens dassen fotograferen, niet omdat ze op de lijst staan, of omdat ik jaloers ben op de foto’s van anderen of ik mij verplicht voel … maar gewoon omdat het ontzettend gave dieren zijn. Moet ik wel eerst bij jou in de leer want zonder kennis ga ik ze nooit vinden laat staan fotograferen 🙂 En als jij tot aan de Apocalypse dassen fotografeert… als je daar blij en gelukkig van wordt is dat toch fantastisch!

  10. Door Willie Smink op 18 november 2016 om 08:34

    Wat een mooi verhaal ook ik twijfel heel vaak aan wat ik zelf zie en fotografeer . Dit verhaal is voor mij de stimulans om nog meer creativiteit bij me zelf te zoeken voor mijn natuur fotografie . Ik laat me positief beïnvloeden door mensen die wel alle workshops en reizen kunnen maken . Maar probeer heeeeeel dicht bij me zelf te blijven . Ennnn dat gaat zeker lukken in mijn eigen omgeving !! Ik heb genoten van dit prachtige verhaal !!! DANK JE WEL !!!

    1. Graag gedaan, ik ben blij dat ik hiermee een hart onder de riem heb kunnen steken. Heel veel succes en vooral fotografieplezier toegewenst!

  11. Ik zou zeggen als penitentie twee Onzevaders, drie Weesgegroetjes en een gratis workshop aan ondergetekende. Geestig stuk waarin ik mezelf gelukkig niet herken. Wat kan ik nog toevoegen aan al die topfoto’s die gemaakt zijn op die toplocaties… of van dat bijzondere vogeltje? En ik vind jouw ijsvogelfoto tien keer zo mooi als een close-up op tak met vis (hoe gaaf die ook kan zijn)…

    1. Ik heb een ‘wees gegroet moeder natuur’ toegevoegd aan de column!

      En een gratis workshop? In ruil voor bijdragen als columnist?

  12. Door Bianca Vermeer-Nieuwkerk op 18 november 2016 om 08:14

    Fantastisch stuk, en erg herkenbaar! Als mensen horen dat ik graag natuur fotografeer, gaan ze ervan uit dat je burlende herten, ijsvogels en boomkikkers in je archief hebt… De laatste staat trouwens wel op mijn wensenlijstje. Goed geschreven! En goed te horen dat de pro zich niet laat leiden door de meute!

    1. Wie zegt dat ik mij niet laat leiden 😉 Nee hoor, je hebt gelijk… laat je niet leiden maar geniet van je eigen mogelijkheden en avonturen!

  13. Nou wil ik geenszins beweren dat ik mezelf als volwaardig professioneel natuurfotograaf zie, maar dat gevoel van “ik heb dit nog niet gefotografeerd, en dat nog niet, en, en, en” ken ik wel erg goed.

    Internet is een prachtig medium, maar kan ook zeer demotiverend werken als je werk van andere fotografen voorbij ziet komen van onderwerpen waar je zelf nog nooit de kans toe hebt gehad die te fotograferen (soms ondanks verwoede pogingen).

    Zo is er een fotograaf in de VS die bijna dagelijks de meest fantastische foto’s plaatst van roofvogels en dan in het bijzonder de visarend. Tientallen en tientallen foto’s, knalscherp, met vis, vliegend, noem het maar, en dan vraag je je af wat je toch verkeerd doet als je er weer een dag op uit trekt op zoek naar roofvogels en terugkomt met niks.

    Wat je alleen nooit ziet aan de foto is hoeveel tijd en moeite iemand heeft moeten steken in het maken van die foto. Dus ik blijf maar gewoon stug de natuur in gaan, onderwijl genietend van al het moois om me heen, en als ik daar dan toevallig ook nog eens een mooie plaat aan over hou dan is dat een mooie bonus.

    Toch blijft het slikken als je dan een hele dag de hort op bent geweest op zoek naar, bijvoorbeeld, baardmannetjes, helaas niets hebt gevonden, maar online weer de meest geweldige foto’s voorbij ziet komen, een paar honderd meter verderop geschoten van waar jij was… Het blijft een kwestie van geluk met natuurfotografie; je hebt de dieren nou eenmaal niet onder controle ;).

    1. Dank je wel voor je uitgebreide reactie! En wat geluk betreft… lees deze er nog maar eens op na: https://natuurfotografie.nl/its-all-about-luck heel veel succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *