HOME < INSPIRATIE < COLUMN
columns

Bitterballen

Zondagmorgen. Het alarm naast het bed van onze fotograaf gaat, maar het is niet nodig. Een uurtje geleden is hij gewekt door zijn eigen voorpret en sindsdien ligt hij te fantaseren over wat er vandaag allemaal kan gebeuren. Want vandaag is het zover. Vandaag gaat hij eindelijk op jacht naar een van de mooiste dieren in Nederland!

vos
Delen

Op internet heeft hij de laatste weken prachtige foto’s voorbij zien komen, de een nog spectaculairder dan de ander. Met bonzend hart wurmt hij zich onder de dekens vandaan en voert de noodzakelijke ochtendrituelen uit. Zijn fototas hoeft hij niet te pakken, dat heeft hij gisteren al gedaan. Hij pakt het plastic zakje boterhammen met worst uit de koelkast, giet een thermoskan vol met verse koffie en trekt zijn camouflagejas aan. Ready, set, go? Nee, het belangrijkste moet nog komen.

Diepvrieskist

Hij loopt naar de diepvries en opent de deur. Daar, tussen de wit berijpte frikadellen, kroketten, kiloknallerspeklappen en zakjes saté ligt het wondermiddel voor vandaag. Daar kan zijn target zeker geen weerstand aan bieden! Een fractie twijfelt de fotograaf of hij de bitterballen niet zelf wil houden. Nee, dit is de prijs die je moet betalen voor goede foto’s. Resoluut pakt hij de zak. Morgen zal hij een nieuwe zak halen.1 Drie kwartier later rijdt de fotograaf de parkeerplaats van de Amsterdamse Waterleidingduinen op, bij ingang Zandvoortselaan. Volgens zijn digitale vrienden is hier vlakbij de plek waar hij wezen moet. Er staan meer auto’s. Gezellig, misschien zijn Pinkeltje, Poefmeester en Plopke er ook wel! Ziet hij eindelijk eens wie er achter die pseudoniemen schuil gaan. Zal het niet te ver lopen zijn? De jaren dat hij een afgetrainde, jonge god was heeft hij zichtbaar lang geleden achter zich gelaten. Hij loopt het duinpad op en ziet nog geen mensen. Zou hij de eerste zijn? Dát zou saai zijn! Maar hij heeft geluk. Na 600 zware meters lopen ziet hij zes fotografen zitten, liggen en staan. Het geratel van camera’s en geluid van opgewekte stemmen doet zijn pas versnellen. Zwetend arriveert hij bij de groep en pakt zo snel als ie kan zijn cameraspullen. Voorstellen doen we later wel.

Hondenbrokjes, kipkluifjes en leverworst

Daar, op een duintop een paar meter naast het wandelpad, ligt een prachtige vos te genieten van het zonnetje. De fotograaf vergeet alles en iedereen, en heeft alleen maar oog voor zijn object van affectie. Maar het dier ligt te ver weg om beeldvullend te fotograferen! Zonder zijn blik van de vos af te wenden graait hij snel in de zak bitterballen. Eentje, om mee te beginnen. Een bitterbal vliegt in de richting van de vos en een verhoogd stemgeluid klinkt. “Hierrr vosje vosje, hier vosje vosje! Kom dan, kom dan!”. De vos kijkt niet op of om. 4De omstanders glimlachen: “Gaat je niet lukken, we gaven hem net al hondenbrokjes, twee kipkluifjes, een homp leverworst en zelfs een stukje brood met kaas. Je moet even geduld hebben”. Geduld? Wat nou geduld, straks is ie weg! Drie, vier nieuwe bitterballen stuiteren naar de vos, terwijl zijn stemgeluid in volume toeneemt. De opmerkingen van de andere fotografen hoort hij wel, maar hij negeert ze volledig. Ook hij heeft recht op foto’s van een vos, tenslotte! Bemoei je er niet mee!

Eindelijk komt de vos in beweging. “Goed zo vosje, kom maar, kom maar…” De vos staat langzaam op, strekt zijn voorpoten, kromt zijn rug en gaapt zo uitgebreid dat al zijn tanden een paar seconden lang te zien zijn. Camera’s ratelen. Met twee kleine sprongen is de vos bij de bitterballen en pakt er voorzichtig drie op. Zonder de fotografen een blik waardig te keuren draait hij zich om en slentert weg. Het laatste wat de mensen zien is een pluimstaart die verdwijnt tussen de duindoorns. Missie geslaagd! De fotograaf kan niet wachten om zo snel mogelijk de foto’s online te zetten. Iedereen moet dit zien! Snel pakt hij zijn spullen, en ziet tot zijn blijde verrassing dat de meeste bitterballen nog bevroren zijn. Die kunnen mooi terug de diepvries in, voor vanavond!2

A fed animal is a dead animal

De vos wandelt rustig naar een duindoornstruweel, goed verstopt en uit het zicht van de weg. Onder een van de struiken maakt hij een kuiltje en legt de bitterballen erin. Een appeltje voor de dorst. Het leven wordt zo wel erg makkelijk! Maar een paar weken later vergaloppeert de vos zich. Een jochie staat met zijn ouders naar de vos te kijken, op een paar meter afstand. In de hand van het kereltje ligt een boterham met worst. De vos is met zes korte passen bij het kind en grist de boterham uit de hand van het kereltje. De volgende dag wordt de vos door de beheerder doodgeschoten.

NB: Iedere overeenkomst met bestaande gebeurtenissen of personen berust waarschijnlijk op toeval.

Deel dit artikel


13
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Het is wel wat meer dan 600 meter lopen, iets van 3,5 km. Maar goed ik zie daar wel eens fotografen en dan vooral een vrouw die zich Vossenspecialist noemt die tegen fotografen zegt dat je niet mag voeren. Maar zelf wel foto’s maken en daarmee in de Zoom komen!! Hoe hypocriet is dat dan want zonder dat voeren kan ze die foto’s nooit zo maken. Buiten de plek in de Awd moet je ze vanuit een schuilhut ofzo fotograferen en dan heel stil zijn. Dus wel profiteren maar als het dan te druk wordt tegen de fotografen gaan lopen zeuren dat ze niet mogen voeren. Ik hoor zoveel mensen klagen over dat voeren maar ze staan er allemaal wel. Dan moet je dat ook niet doen. Natuurbeheerders hebben geen tijd. Bijna allemaal zijn ze weggesaneerd dus die hebben wat anders te doen. Zelfregulering en aanspreken helpt niet. Overigens is de bekende moervos daar al lang over haar natuurlijke houdbaarheidsdatum heen maar is er nog steeds en dat zal met dat voeren te maken hebben toch?

  2. Door Jan Kollaart op 26 juni 2015 om 18:58

    Twee weken geleden fietsten wij door de waterleidingduinen. Plotseling zei mijn vrouw,: kijk nou! Langs het fietspad lag een vos. Wij stopten en hij bleef liggen. Ik kon mijn fotocamera pakken en van alle kanten foto’s maken. Ik vond het geen natuurlijk gedrag. We zijn door gefietst en de vos bleef liggen.

  3. Het lijkt mij geen (bitter)bal aan om van die volgevreten vossen te fotograferen. Zo’n plaatje te maken dat iedereen kan maken. Onlangs was ik in mijn favoriete natuurgebied(je) en plotseling stond ik tegenover drie spelende jonge vossen. Ik kom daar nu een jaar en had daar nog nooit vossen gezien! En ik weet zeker dat die toevallige ontmoeting véél meer indruk heeft gemaakt, dan ooit mogelijk zou zijn op een voederplek waar een vos rondscharrelt tussen de kippenbouten, patatjes-oorlog en AH-maaltijd-salades.
    Het is inderdaad jammer dat er steeds meer fotografen zijn die de foto belangrijker vinden dan wat zij fotograferen.

  4. Door Frans op 16 juni 2015 om 11:38

    Waarom vroeg je bed uit als je deze “rugzak-vossen” ook om 12 uur in de middag kunt fotograferen. En een camouflagejas aantrekken …. volstrekt overbodig. Deze vossen zijn welhaast tam en het is geen kunst om ze te fotograferen. In dat licht zijn bovenstaande foto’s nog niet super ook. Maar goed, het levert weer een moment van extase op bij iemand met een camera.

  5. Door Ria op 16 juni 2015 om 10:24

    Ook wij kwamen regelmatig op de welbekende plek.
    Menigmaal mensen aangesproken op hun gedrag.
    Het helpt niet…
    Er komt een paar keer per week iemand een tas vol eten geven aan de vosjes.
    Als er gevoerd word, ga ik weg.
    Er is niets aan als de vosjes als stofzuigers over de grond gaan

  6. Door Zenno op 13 juni 2015 om 20:33

    Is het zo dat ‘deze’ vossen niet gevoerd mogen worden ivm ze tam worden ?

    In een andere column word juist het voeren van meelwormen aangemoedigd, wat is nu het verschil? Vogels worden niet tam en de vos word afgeschoten.

    Tegenwoordig is voeren en lokken met geluid heel normaal en word door velen gedaan,als je unieke beelden wil maken moet je lokken met geluid of voeren,ik kan me herinneren dat foto op birdpix van een koekoek en kleine karekiet een bepaalde prijs gewonnen heeft,wel is er daarbij gevoerd en word het blijkbaar door birdpix al geaccepteerd dat er gevoerd mag worden.

    Gr Zenno

    1. Door peter wijn op 13 juni 2015 om 23:03

      Zenno,
      Als een beest de kunst om zelf voer te verzamelen verleert, of gedrag aanleert dat gevaarlijk is voor de omgeving, dan ga je te ver. Het is voor een amateur (als ik) lastig om in te schatten wanneer je te ver gaat. Maar de kans daarop is veel groter als er een plek is waar heel veel mensen mensen naar toe komen. Dat kun je uitsluiten bij die koekoek waar jij het over hebt.
      Het lokken van een dier voor een foto is niet per definitie slecht.
      Overigens voelde ik me als fotograaf van de bovenstaande beelden al fotograferend al wat ongemakkelijk: een prachtig en aandoenlijk beest, maar ook duidelijk een gevoerd natuurpark-parkeerplaatsbewoon(st)er; hoe zou dat aflopen daar bij Monfrague in Spanje… Nou, slecht dus. Afgeschoten. Daar gaat je natuurbeleving.

      1. Door Guido de Kleijn op 20 januari 2017 om 10:30

        Ik geloof niet zo zeer dat de vos verleerd om voedsel te zoeken, als hij/ zij geen zin heeft dan komt ie niet. Het is alleen wel een opportunist die graag gebruik maakt van de makkelijke prooien en dan is er dus haast geen kunst aan om hem of haar te lokken. Ik ben tegen voeren van de vos, zeker op de manier waarop dit gebeurt in de AWD, echter weer niet tegen het voeren van vogel hetzij dit met de juiste middelen gebeurt. Ik heb in de loop der jaren wel geleerd dat iedere vos redelijk te benaderen is met rustig gedrag zonder onverwachte bewegingen. Regelmatig heb ik het meegemaakt dat een vos in de duinen of zelfs in de bossen in Duitsland op gepaste afstand de fotograaf kan observeren en zelfs even lekker kan gaan zitten uit nieuwsgierigheid, prachtig is dat. En zo is elk dier wel redelijk te benaderen zolang het maar went aan je aanwezigheid. Verder een mooi stuk!

  7. Door Marijn Heuts op 13 juni 2015 om 14:04

    Het lijkt me een kwinkslag geschreven, maar het is letter voor letter de waarheid. Knap gedaan Luc.

  8. Ik kom met enige regelmaat langs de bekende plaats in de waterleidingduinen. Het aanspreken van de mensen helpt helaas niet. Het wekt vaak wel ongenoegen op. Ik heb meerdere fotografen van naam en faam daar foto’s zien maken en workshops zien geven terwijl zij ondertussen de vossen voerden en uitweidden over het natuurlijk gedrag van de dieren op het aanbod daarvan. Gelukkig zijn er in de A.W.D. ook op andere plaatsen dan langs de Strandweg vossen te zien. Ik heb de dieren overigens nooit agressief gedrag zien vertonen.

    1. Door Peter Wijn op 30 juni 2015 om 11:37

      Nieuwsgierig geworden naar een workshop: 11 en 26 juli zijn workshops georganiseeerd. Dit betekent natuurlijk niet dat de organisatoren of cursusleider voedsel aanbieden, of dit stimuleren. En ook niet of dit wel of niet kan en mag. http://www.natuurfotoworkshop.nl/fotoworkshops/themaworkshop-vossenfotografie-26/

  9. Door Ronald op 12 juni 2015 om 21:16

    Uit hetl LEVEN gegrepen. Leuk omschreven. Echter, het gaat niet alleen om sneue eenlingen die daar vossen voer(d)en. Er worden heel veel workshops georganiseerd, inclusief door de bekende fotografen en natuurfotoworkshop.nl. Wordt goed aan verdiend. In t verleden stond er ook bij de workshoptekst: ‘omdat de vossen hier gemakkelijk voedsel aannemen’. Is nu geschrapt.
    Overigens, van t weekend voor t eerst op deze plek geweest. Andere ingang, lange wandeling. Geen vos gezien. Wel n bordje: NIET VOEREN. Dus misschien gaat nu de goede kant op? Snap niet dat beheerders niet optreden. En dat NATUURfotografen elkaar niet aanspreken. ‘t Is natuurlijk n wedstrijd, he; de mooiste foto maken; koste wat kost. En iedereen doet t toch? Echte natuurfotografen: geef t goede voorbeeld en spreek je uit.

  10. Door Hans GEBUIS op 12 juni 2015 om 20:30

    Uit het hart gegrepen Luc.Vroeger was ook niet alles koek en ei,maar dit soort gebeurtenissen bederft mijn pret in toenemende mate.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *