HOME < INSPIRATIE < COLUMN
columns

Ontstressen

Na een beredrukke week op het werk met tig spoedgevallen, aanrijdingen en ongeplande consulten ben ik het helemaal zat. Het is eindelijk weekend en ik ga even helemaal niets doen. Misschien eens in dat boek weg duiken dat al een tijdje in de boekenkast stof staat te happen. En zeker eens lekker lang uitslapen na de drukke nachtdienst van gisteren. Maar …. hoe anders kan het lopen.

Ontstressen
Perfecte omstandigheden voor een perfecte foto. Fotograaf: Jan Dolfing

Fotografenkoorts

Ik kan de rust niet vinden in bed en vroeg in de ochtend roept moeder natuur dat ik toch echt even van het toilet gebruik moet gaan maken. Voeten uit het lekkere warme bed en door de kamer richting de badkamer. Een korte blik uit het raam over het veld voor ons huis en plotseling is daar die kriebel. Dat virus dat wij natuurfotografen permanent bij ons dragen. Op het veld hangt wat ochtendmist en bij een verdere blik omhoog is er in de lucht in het maanlicht een mooie open bewolking aanwezig. De ideale situatie voor prachtige landschapsfoto’s.

En dan is er geen houden meer aan. Alle voornemens ten spijt moet ik op stap, en snel ook. De fotografenkoorts slaat toe en de rust is weg. De nare judas van het jachtige leven steekt de kop weer op en is plotsklaps om de hoek komen kijken. Gauw de kleren aan, contactlenzen in (naast de fotolenzen een onmisbaar item voor mij), rap een hap eten, koffie zetten, snel een briefje neerleggen voor mijn vrouw zodat ze weet waar ik uithang, autosleutels pakken en op stap. Oh ja, rap de fototas pakken en het statief meenemen, essentieel tenslotte.

In het veen is altijd wel een mooie plaat te maken. Fotograaf: Jan Dolfing

Haast

Dan op een draf richting de auto, het lijkt al wat te schemeren aan de horizon. Het virus neemt in ernst toe. Als ik nog maar op tijd ben in mijn favoriete gebied, het Haaksbergerveen vlakbij huis. Daar is altijd wel een mooie plaat te maken tijdens de zonsopkomst. Vennen, grondmist, riet, weidse ruimte en prachtige luchten. Alle ingrediënten voor een mooi moment. In gedachten zie ik de perfecte plaat al ontstaan. Gemotiveerd start ik de motor van de auto en druk het gaspedaal flink in. Gelukkig is er geen hond bij de weg om 5 uur ’s morgens en ik scheur dan ook flink wat harder dan met de toegestane snelheid naar de rand van het veen. Ondertussen worden de omstandigheden steeds beter, het licht gaat heel langzaam aan en het landschap wordt warmer van kleur. Net als mijn kleur, de fotokoorts gaat richting zijn hoogtepunt. Ik knal mijn auto op de parkeerplaats, slinger de fototas op mijn rug, statief in de hand en loop op een draf het gebied in. Ik wil bij een bepaald vennetje zijn dat perfect ligt voor deze zonsopkomst. Nu is het een voordeel dat ik het gebied heel goed ken, de kortste route ken ik op mijn duimpje. Nahijgend als een dampig paard van de inspanning kom ik op de perfecte plek aan en gooi mijn fototas op de dampige veengrond. Het ideale moment is bijna daar, prachtig strijklicht, een geweldig gekleurde lucht, wolken op de perfecte plek, spiegelglad water in het vennetje. Het delirium ten gevolge van de fotokoorts bereikt zijn maximum.

Net op tijd

Helemaal gelukkig pak ik de camera uit de tas, draai de groothoeklens er op, filterhouder en filters er voor, de boel op het statief, het aan/uit schakelaartje op de camera om, compositie maken en afdrukken. Afdrukken? Er gebeurt helemaal niets ! Glazig staar ik naar de camera, waarom gebeurt er niets? Ik druk nogmaals op de afdrukknop, maar het vertrouwde “klik” geluid blijft uit. Verbouwereerd staar ik naar de camera.

De omgeving explodeert in geweldig licht ! Fotograaf: Jan Dolfing

Drie woorden springen me tegemoet: “no CF card”. Het is alsof ik een klap voor mijn kop krijg. In mijn gedachten zie ik ze zo op mijn bureau liggen, het CF-kaartje in de kaartlezer en het doosje met reservekaartjes ernaast. Terwijl de omgeving explodeert in geweldig licht, explodeer ik door emotie en stress. Mijn perfecte foto in perfecte omstandigheden verdwijnt langzaam in een perfecte grondmist. Daar sta ik dan, brakke kop en vol emotie. Kwaad op mezelf en stampvoetend gooi ik alles weer in mijn fototas. Alles voor niets. Wat is het toch fijn om een uit de hand gelopen hobby te hebben waarbij je volledig tot rust kunt komen.

Deel dit artikel


18
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Tja, lang geleden al eens reserverolletjes vergeten. Vanaf toen altijd 2 of 3 in de tas en met de kaartjes, 2 in de body en altijd 2 in de tas en die blijven er in. Leef met je mee, groet, peter

    1. Dank Peter, dat met die rolletjes ken ik ook nog heel goed. Lijkt al decennia geleden dat hier van alles mee mis kon gaan !

  2. Door Linda Hazenberg op 24 maart 2018 om 17:56

    Leuke column Jan. Een herkenbare situatie, ook al zo vaak wat vergeten. Op pad met de vintage lens en de adapter vergeten, statiefplaatjes, zogenaamde reserve batterij die leeg blijkt te zijn. Maar gelukkig gaat het vaker goed dan fout. Gezien de mooie foto’s die je verhaal omlijsten.

    1. Gelukkig wel Linda, 99% van de keren ga ik met alles op stap en kom soms ook nog met mooie plaatjes thuis. Helemaal gelukkig op dat soort dagen. Maar stiekem geniet ik op op zo’n baaldag als beschreven nog wel van onze mooie natuur.

  3. Door Ellen Feelders op 24 maart 2018 om 07:57

    Hoe herkenbaar! Laatst had ik hetzelfde: aangekomen op het startpunt van onze wandeling, zwemt een prachtige zwaan me tegemoet, ideale achtergrond, fijn scherp kunnen stellen op zijn oog……geen kaartje!!

    1. kan het me helemaal voorstellen hoe je stond te balen. Mooi moment, genieten en het dan niet kunnen vast leggen.

  4. Op wél gemaakte foto’s kwijtraken na de grootste nachtmerrie van iedere fotograaf!
    Voel het heiemaal!

    1. Dat is inderdaad een nog grotere ergernis, is me ook al eens overkomen helaas !

  5. Zeer herkenbaar. Ook geen batterij, gaan statiefkoppelingsplaatje enz. Zo balen dan! Maar na teleurstelling knop om en toch genieten van al het moois wat je ziet. Prachtige foto’s bij dit verhaal Jan.

    1. Van het moois om me heen geniet ik altijd wel Judith. Maar op dat moment was ik in ieder geval niet blij.

  6. Het gevoel is herkenbaar, het harde rijden niet en het missende kaart gelukkig ook niet. Ga er vanuit dat jou dit ook niet echt is overkomen, maar je dit fantasie is om het tot een leuk verhaal te maken 🙂

    1. Helaas Karin, is me wel degelijk overkomen. De basis van het verhaal klopt en is waarheidsgetrouw, het harde rijden viel wel mee hoor 🙂 Dat hijgen als een dampig paard viel echter niet mee en is ook de harde waardheid haha.

  7. Totaal onherkenbaar Jan!

    1. Dacht ik al Bert, perfectie op en top bij jou hahaha

  8. Door Ko Houtman op 23 maart 2018 om 07:01

    Heel herkenbaar zelfs! Zelfde situatie keer overkomen, maar toen met een lege accu.

    1. Geeft inderdaad net zoveel stress als geen accu of geen kaart, gewoonweg vreselijk balen op zo’n moment.

  9. Door Sarah Di Tucci op 23 maart 2018 om 06:34

    Herkenbaar, vooral dat haasten en de perfecte plaat al voor je zien. Wat een heerlijke hobby is het toch! Succes de volgende keer?

    1. Heerlijke hobby, heb je helemaal gelijk in. En het moment was inderdaad prachtig. Gelukkig zijn er altijd wel weer nieuwe morgens waarin het licht mooi is en alles wel klopt !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *