HOME < INSPIRATIE < COLUMN
Column

Willen we niet allemaal een klein beetje Dick van Duijn zijn?

De televisie staat aan, het is eind november. Mijn vrouw roept; ‘Kijk die man van de eekhoornfoto zit aan tafel bij Beau’. Ik laat mijn werk voor wat het is. Schuif naast haar aan op de bank om te kijken en luisteren naar Dick van Duijn. Je weet wel die wildlife fotograaf van de grondeekhoorn en bloem die in september het nieuws haalde. Dick heeft het voor de tweede keer in korte tijd geflikt met opnieuw een foto van een eekhoorn. Zelf was ik een week ervoor zelf nog eekhoorns aan het fotograferen.

Waar Dick viraal gaat ben ik enorm blij met mijn eerste pogingen... wie komt mijn tijd ook nog!
Waar Dick viraal gaat ben ik enorm blij met mijn eerste pogingen... wie komt mijn tijd ook nog! Fotograaf: Dave Zuuring

Voor wie de foto’s gemist heeft, een google actie op zijn naam + eekhoorn geeft links naar diverse media.

Afgunst of trots?

Als fotograaf luister ik naar Dick zijn verhaal bij Beau. Eerder had ik over hem gelezen. Het zal je maar gebeuren. Van visboer en ‘gewone’ wildlife fotograaf tot ‘foto beroemdheid’. Net als velen van ons, beleeft hij natuurfotografie en deelt hij zijn beelden online. Wie Dick zijn Instagram al kende, weet dat hij daar een prachtige collectie natuurfoto’s had, voordat zijn grondeekhoornfoto viraal ging. En nu heeft hij het dus voor de tweede keer geflikt. Ik kijk en luister er met respect naar. Het maakt me trots. Alleen vraag ik mezelf af, is het nu de foto of het viraal gaan van de foto dat het zo bijzonder voor me maakt?

Is het de foto of het viraal gaan wat bijzonder is aan Dick zijn verhaal.
Is het de foto of het viraal gaan wat bijzonder is aan Dick zijn verhaal. Fotograaf: Dave Zuuring

Ik wou dat ik jou was

Zoals Veldhuis en Kemper zingen in hun lied: ‘maar ik wou juist dat ik jou was, gewoon een dag niet mezelf was dat ik alles was wat jij was’. Hoe zou het zijn om dat mee te maken wat Dick mee maakt? En als ik dan met Dick daar bij die grondeekhoorns ook was en met hem in die boshut had gezeten. Hoe zou het dan zijn als ik die foto had gedeeld en wat dan? Zou er dan hetzelfde zijn gebeurd. Of stel dat ik erbij was geweest en al dat succes wat hem nu ten deel valt, hoe zou ik daar dan mee om zijn gegaan? Mijn dochter die meekijkt merkt terloops op dat mijn foto’s minstens zo goed zijn. Zelf was ik in de herfst met hele andere dingen bezig, juist de warme najaarskleuren in beeld vastleggen met de koele tones van de aanstaande winter.

Ik was deze herfst bezig met het maken van hele andere foto’s en maakte even een uitstapje naar de eekhoorns.
Ik was deze herfst bezig met het maken van hele andere foto’s en maakte even een uitstapje naar de eekhoorns. Fotograaf: Dave Zuuring

Hoe zou het zijn

Laat er geen twijfel over bestaan. Dick maakt in mijn ogen schitterende foto’s en zijn Instagram bewijst dat. Wat een kwaliteit. Ik probeer me voor te stellen hoe het is om te ervaren dat je telefoon roodgloeiend staat met cameraploegen op de stoep. Op tv zijn en van een kleine 10.000 volgers naar over de 200.000 volgers te groeien en giga veel likes. Ik hoor je denken: “Dave het zijn maar volgers en likes. Word je daar gelukkig van? Wat levert dat nu op?

Voor mij een bijzonder moment een roodborstje scherp op de foto.
Voor mij een bijzonder moment een roodborstje scherp op de foto. Fotograaf: Dave Zuuring

Dick heeft het kunstje weer geflikt

Terug naar de tv-uitzending van eind november. Zelf ben ik een week voordat ik dit ’s avonds op tv zie, voor de tweede keer in een boshut geweest. Speciaal om eekhoorntjes te fotograferen. De herkenning is dus groot bij mij bij het zien van de nieuwe foto van Dick. Ook de hut van waaruit hij de tweede foto maakte wordt getoond.

Mijn boshut, iets luxer dan Dick zijn voorbeeld.
Mijn boshut, iets luxer dan Dick zijn voorbeeld. Fotograaf: Dave Zuuring

Met zijn foto beeldvullend op de achtergrond kijk en luister ik naar het programma. Ik geniet van de nuchtere en relaxte fotograaf. Tafelgenoot, zanger, musical en filmster Jim die succesvol meedeed aan het tv-programma Het perfecte plaatje mag ook nog iets zeggen. Enerzijds wordt er wat lacherig over de hut en het fotograferen gedaan vind ik. Zo moeilijk is dat toch niet, eekhoorns fotograferen? De traditionele opmerking: ‘Zeker geshopt passeert ook de revue. Anderzijds denk ik: ‘Jullie doen Dick zijn fotografie-inspanning te kort. Zonder enige ervaring en timing is het namelijk helemaal niet zo eenvoudig een dergelijke foto te maken. Immers die rode rakkers zijn vliegensvlug om dan scherp en met die druppeltjes water erbij, de walnoot in zijn bek in deze setting met de herfstkleuren vast te leggen. Anderzijds zijn er ‘natuurfotografen’ die dit geënsceneerd noemen en zelfs te gemakkelijke natuurfotografie.

Best lastig een foto van een springende en vliegensvlugge eekhoorn te maken als je ongeoefend en onervaren bent.
Best lastig een foto van een springende en vliegensvlugge eekhoorn te maken als je ongeoefend en onervaren bent. Fotograaf: Dave Zuuring

Goede reclame voor natuurfotografie

Het is in mijn ogen dus buitengewoon knap. Het bewijst voor mij maar weer eens dat fotografie niet alleen draait om techniek en spullen. Ervaring en geduld hebben spelen een hoofdrol, naast de creativiteit. Laten we het portie geluk dat de foto wordt opgemerkt daarbij niet vergeten. Dankzij die eerste foto is het voor mij ook logisch dat zijn tweede foto van de springende eekhoorn ook populair is. Ik voorspel dat nog meer beelden viraal zullen gaan van Dick. Bereik is bekijks. Vooral geniet ik van de positieve bijdrage die hij aan natuur- en wildlife fotografie geeft. Dit soort foto’s zorgt er voor hem hopelijk voor dat het nieuwe deuren opent, anderen motiveert om ook natuurfoto’s te gaan vastleggen, beleven en herbeleven. En het zal meer natuurfotografen zichtbaar maken, goede reclame voor ons allen toch?

Ik ben blij dat ze later in de ochtend even stilzaten, kun je nagaan dat je ze haarscherp vastlegt als ze springen.
Ik ben blij dat ze later in de ochtend even stilzaten, kun je nagaan dat je ze haarscherp vastlegt als ze springen. Fotograaf: Dave Zuuring

Het moment vastleggen

Gelukkig mag ik zelf binnenkort ook weer de boshut in. Samen met 2 fotovrienden. Stiekem hoop ik op een ‘Dick moment’. De perfecte foto en bekijks krijgen. Eén ding is zeker. Het wordt vooral genieten met deze 2 fotovrienden. En dat is misschien wel het belangrijkste voor mij. Eerst maar eens de foto zien te maken, want dat is nog niet zo eenvoudig. De likes, het viraal gaan en het ‘succes of niet’ dat zien we dan wel weer.

Een zwemmende eekhoorn, zou het viraal gaan? Ik zou hem nooit delen, want de scherpte is onjuist.
Een zwemmende eekhoorn, zou het viraal gaan? Ik zou hem nooit delen, want de scherpte is onjuist. Fotograaf: Dave Zuuring

Deel dit artikel


6
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Mooie column weer, Dave. Ik vind het vooral mooi om te lezen dat je het Dick gunt en dat het jou inspireert om nog meer prachtige foto’s te maken! Want uiteindelijk gaat het daar toch om? Dat je blij wordt van fotograferen en geïnspireerd raakt van elkaar? Ook al heeft de één net iets meer geluk dan de ander… Heb je nog een geslaagde tweede dag gehad in de vogelhut?

    1. @ Egon (en Ad): dat het in scene is gezet is op zich niet het probleem (hoewel het voor de transparantie wel zo prettig is als daar niet al te geheimzinnig over wordt gedaan) Wat voor de meeste mensen (‘het grote publiek) natuurlijk volstrekt niet duidelijk is, is dat de fotograaf veelal niet degene is die die omstandigheden gecreëerd heeft. Meestal is de uitbater van de hut degene die het hele jaar door voert, de ‘setting’ bouwt, bloemen in het gras steekt etc. De fotograaf boekt, betaalt, neemt plaats en drukt op het knopje. In het overgrote deel van de gevallen heeft de fotograaf dus geen keuze in hoe het resultaat er uit komt te zien. Zo zijn de mogelijkheden tot compositie vaak beperkt, kun je niet zelf de afstand tot je onderwerp bepalen, of je tegenlicht wil of niet etc etc. Kortom: de maker van het beeld kan er verdraaid weinig creativiteit in kwijt of zijn eigenheid in leggen. Vandaar dat dit soort foto’s ook allemaal op elkaar lijkt. Ook allemaal niks mis mee, maar het wonderlijke effect hiervan is wel dat het applaus gaat naar degen die het knopje heeft ingedrukt en niet naar de verantwoordelijk voor al het voorwerk en onderhoud (platter gezegd: de uitbater van de locatie). Een beetje alsof je als bezoeker van een toneelvoorstelling een daverend applaus krijgt omdat je een kaartje voor de voorstelling hebt gekocht en op je stoel hebt plaatsgenomen.
      Voor het overige geldt dat iedereen vooral lekker moet doen waar hij zin in heeft en dat je vooral niet iemand anders moeten willen zijn dan jezelf… ook niet een beetje 😉

      1. Door Egon Kraak op 15 januari 2020 om 16:55

        Treffende vergelijking met theater, Hans. Maar daar kunnen we allemaal toch alleen maar vrolijk van worden, want stel je nu voor dat al die lui overal zomaar gingen rondbanjeren en hun eigen ding doen!?
        Dus leve de massanatuurtoeristenindustrie, de Veluwse appeltjesherten en de veldstudioexploitanten.
        Hoog tijd dus dat SBB een stel tamme wolven voor de goegemeente organiseert – lijkt mij niet zo heel moeilijk want tam zijn ze al dus je hoeft je alleen nog regelmatig te voeren (en dooie herten hebben ze al meer dan genoeg vanuit het OVP-wanbeheer) om te zorgen dat ze dáár zijn in plaats van achter de schapen van de buurman aanhollen.
        Vergeef me het vleugje cynisme 🙂

  2. Door Egon Kraak op 14 januari 2020 om 21:16

    Deze column begint met een vraag als titel en mijn antwoord daarop is een volmondig, eerlijk gemeend nee en ook niet een heel klein beetje.
    Dat zo een marmottenkiek ‘trending’ gaat vind ik daarentegen wel interessant voor een beknopte poging tot uitleg (en voor wie zoiets ook ambieert: van harte gegund): of het een ‘natuurfoto’ is doet namelijk totaal niet ter zake! Waar je op letten moet bij zoiets schattigs als emotionele trigger is dat je een beest kiest wat rechtop zit/staat, wat handjes heeft, liefst daarmee ook nog iets vast houdt en wat ‘schattig’ is (daar helpt een waterhoofd volgens de deskundigen ook geweldig bij). Met een rat (die kunnen best heel schattig doen maar hebben hun imago zwaar tegen en ook nog een afschuwwekkende lange kale staart die ab-so-luut niet op de kiek mag) gaat het dus moeilijk lukken maar met een pluimstaartboomrat weer wel 😉
    Maar, een breed publiek interesseren voor natuur die niet per se ‘feeëriek’ of ‘schattig’ of anderszins antropocentrisch de emotionele trigger overhaalt lijkt mij tot op heden een hopeloze missie toe. Probeer het maar eens met een pissebed o.i.d… ik vind dat om allerlei redenen prachtige en bijzondere beesten maar ‘wat ik vind’ helpt nu eenmaal niet.

    P.S. n.a.v. comment Ad: ook het al dan niet in scene zetten doet totaal niet ter zake en daarbij: hoeveel vogelfoto’s e.a. ‘echte’ natuurkieken of wat ervoor door gaat zijn niet in scene gezet met voer, rekwisieten, hele (veld)studio’s zelfs.

  3. Door Ad Sprang op 13 januari 2020 om 19:10

    Het is Dick van harte gegund, hij heeft het toch maar mooi gedaan. Heb ook wel kritieken gelezen over het in scène zetten, maar ik heb daar totaal geen problemen mee. De diertjes deden uiteindelijk hetgeen hij voor ogen had. Je zal toch eerst het gedrag wat moeten observeren wil je tot dit soort platen komen; dit soort foto’s vereist voorbereiding. Complimenten!
    @d

  4. Beste Dave,
    Leuk artikel over Dick van Duijn,het is toch geweldig dat iemand die natuurfotografie als hobby heeft dit kan bereiken, er zal door velen altijd met afgunst naar gekeken worden en kleinerend over gedaan worden want zijn we allemaal als natuurfotograaf niet een beetje jaloers ? Overigens zou ik zelf al blij zijn met je foto van de zwemmende eekhoorn scherp of minder scherp.Het gaat toch ook om de vreugde die je hebt op het moment dat je dit door je lens ziet ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *