HOME < VERDIEPING < ACHTERGROND
achtergrond

Kun je de titel ‘Wildlife photographer of the Year’ kopen?

De winnaar van de Wildlife Photographer of the Year-fotowedstrijd is nog niet bekend, of de euforie maakt plaats voor twijfel. Is dit wel een terechte winnaar?

Kun je de titel ‘Wildlife photographer of the Year’ kopen?
Winnaar 'Wildlife Photographer of the Year. Fotograaf: Don Gutoski
Delen

Zo ook dit jaar met de winnende foto van Don Gutoski. Mijn eerste reactie bij het zien van de winnende foto: “een onderbelichte foto wint…?” De primaire basis die je leest in praktijkboeken of hoort tijdens workshops over sneeuw is het correct belichten. En anders er in de nabewerking voor te zorgen dat wit ook echt wit blijft. De foto van Don is en blijft grauw en grijs, wat je er ook van vindt.

Over smaak valt niet te twisten; je vindt iets mooi of niet. Los van de belichting heeft Don’s foto veel zeggingskracht. De vossen hebben beide eenzelfde houding, waardoor de ene vos de schim van de andere lijkt te zijn. Het maakt tevens op treffende wijze het probleem van klimaatverandering duidelijk: de poolvos wordt verdreven door zijn rode familiegenoot.

Haast identiek beeld als Don Gutoski. Fotograaf: Roberta Olenick

Kort na het bekend maken van de winnende foto verschenen op internet soortgelijke – beter belichte / nabewerkte – foto’s, van exact hetzelfde moment, zoals die van Roberta Olenick. Merkwaardig, of toch niet? Don maakte zijn foto tijdens een georganiseerde reis. Het portfolio van Don staat vol met reisfoto’s. Hij heeft een goed betaalde baan als arts en kan zich verre reizen veroorloven (niks mis mee natuurlijk). Gidsen of workshopleiders brengen hem naar de juiste plek op het juiste moment, al dan niet voorzien van een uitgelegd kadaver, zodat de kans op een spectaculaire foto toeneemt. Overigens melden alle verslagen dat hier sprake was van een natuurlijk tafereel.

Met de feiten op een rij zwengelt de discussie steeds opnieuw aan. Is dit een terechte winnaar, of heeft Don de hoofdprijs als het ware gekocht? Voor natuurfotografen die lange tijd aan een project werken is het misschien een zuur moment. Binnen één of enkele dagen had Don immers zijn winnende plaat.

De winnende foto wordt anoniem gekozen, het verhaal is onbekend. In dat opzicht valt de jury weinig te verwijten, zij kiezen slechts één winnende foto. Ook zij zagen dat de foto technisch verre van perfect was, maar kozen toch voor deze foto vanwege de symboliek die erin schuil gaat. Het blijft een terugkerende discussie of de winnaar niet moet beschikken over een zeker portfolio. Gelukkig heeft de Wildlife Photographer of the Year ook een portfoliowinnaar en wel in de vorm van de Noor Audun Rikardsen, die volgens velen dan ook meer recht had op de titel.

Eén van de foto's uit het winnende portfolio.
Eén van de foto’s uit het winnende portfolio. Fotograaf: Audun Rikardsen

Uiteraard zijn wij benieuwd naar jouw reactie. Heeft Don de titel gekocht, even los van wat je van de foto zelf vindt? Laat het ons weten.

We ontvingen onderstaande reactie van medereiziger Roberta Olenik. Dit verschaft meer inzicht in de achtergrond van de winnende foto van Don en is zeker de moeite waard eens te lezen.

I am Roberta Olenick, the photographer who has an image similar to that of the BBC Wildlife Photographer of the Year 2015 winning image. My image was included on this post above – used without my permission or knowledge, I might add! (I would have greatly appreciated the courtesy of being asked if it was OK with me to use my image here in this way.)
In any case, I have several comments in reaction to this post. First, I am reading a google translation of it into English and that translation is rather poor, so I am not getting the clearest understanding of everything in the post or the related comments.

Second, my image of the red fox eating the Arctic fox has been on my website for over a year now; I did NOT put it on my website in reaction to the recent BBC win of Don’s similar image or to show that I had an image similar to his.

Third, the situation depicted in both my image and the winning image was NOT in any way a setup. It was a totally wild and natural occurrence of predation. We did NOT put out a dead Arctic fox to bait in a red fox or anything sinister like that. Such baiting or any other sort of human interference is strictly prohibited in Wapusk National Park where these images were made. Don and I and a couple dozen other photographers/wildlife viewers were on the same polar bear viewing trip to Cape Churchill in Wapusk in November 2013. This trip was organized by Frontiers North which under special permit is allowed to offer just one trip a year into the Cape. On this trip you are not even ever allowed to step directly onto the ground and must always remain on a tundra buggy. Don and I were on different tundra buggies during the trip. Scientists from Polar Bears International were on a separate research tundra buggy when they saw the red fox attack the Arctic fox from a considerable distance away from their viewing location. They radioed our tundra buggy driver to tell him about the chase and so we headed over to see what was happening. When the buggy I was on got there, the poor Arctic fox was already dead. The red fox gnawed the Arctic fox in half and ran off with the front end to cache it for later. Our tundra buggy then moved in closer to the back half of the Arctic fox and as we were looking at it, the red fox came back and started eating the intestines. (You can see a few of my images of this here) I don’t recall whether any of the other buggies stayed there for this part of the event.

Fourth, I congratulate Don on his well-deserved win in the BBC Wildlife contest. I do regret that I never got around to entering my own similar image – I had thought about doing so and had I entered, maybe mine might have edged out Don’s, you never know. But Don DID enter and so deserves the win! I do NOT begrudge him that win in any way as seems to maybe be suggested in the post above and related comments, at least as it is translated by google. I think it is great that he did enter and win so the amazing climate change story behind this image can reach a very broad audience. Regardless of what you may think of the exposure on Don’s image (I do find it a wee bit dark myself at least as presented online), I think his image is superior to mine in that the head of the Arctic fox is clearer and has better separation from the body in his image. The muzzle of the red fox in his image is also a bit more distinct than in my image.

Fifth, I wonder how the author of the post above stumbled across my image that is similar to Don’s. (An answer here would be appreciated.) My website does not get much traffic or appear very high in google searches. A number of other photographers that were on that same trip have images similar to Don’s and mine, including here (scroll down to find the image) and here yet their excellent images were not mentioned above.

Sixth, I agree that it is irrelevant whether the winning image was made by a pro photographer or amateur, whether it was taken as a part of a photo tour where others could have gotten similar shots or not. Some of the past winners have been National Geographic photographers or similar who have access to all sorts of resources, budgets, travel expenses, specialty gear and paid assistants that most photographers could never dream of having; so I am not at all sure why some people on this post make a big deal that this year’s winner was from someone who paid to go on a photo tour. The BBC Wildlife contest works because the images are judged without the judges knowing who took the photo or how challenging or easy it was to make the photo and whether that is the only photograph the winner ever took in their entire life or whether the winner is famous with a huge portfolio to their name. This anonymity hopefully prevents the contest from becoming elitist! But I agree that maybe the contest could more accurately be called the BBC Wildlife Photograph of the Year rather than Photographer of the Year.

Deel dit artikel


18
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Just to follow up on this, the actual BBC Wildlife Photographer of Year exhibit is now on at the Royal British Columbia Museum, a relatively short ferry ride away from where I live. I went over there today to see Don’s actual image in real life with my own eyes and, for the record, the snow appeared nice and white and properly exposed in the exhibit version of this winning image. The image as it appears online on the blog post above and on the BBC Wildlife website is much much darker and grayer that the image as it appeared in the exhibit at the Royal BC Museum. No idea why there is such a difference, but there is!

  2. Door whulsbergen op 17 november 2015 om 11:14

    Fotowedstrijden zijn subjectief. Als je daar niet tegen kan of weinig waarde aan hecht, kun je je er maar beter ver van houden. Het is net als met kunstrijden en danswedstrijden en daar heb je in elk geval nog alle deelnemers op hetzelfde moment op dezelfde plaats voor dezelfde jury.

    Wat wel zou helpen om te zorgen dat niet iemand met een studiofoto of een inventieve photoshop-hand meedingt naar de prijzen, is als bijlage bij de inzending de originele foto stoppen, evenals een behind-the-scene foto van de locatie.

    Ten slotte moet mevrouw Olenick niet piepen dat haar foto (keurig met naamsvermelding) gebruikt wordt in een verhaal. Het is netjes in de context van het verhaal en niemand verdient er geld mee of schaadt haar belang in ander opzicht. We kunnen het internet wel opheffen als je bij elk geleend plaatje of geciteerde tekst aan de maker toestemming moet vragen.

  3. Door Michiel Janssen op 31 oktober 2015 om 20:07

    Wat betreft de jurering: daar is bijna altijd wel wat op aan te merken. Ik ben in ieder geval blij dat het alleen om de foto gaat en niet om de fotograaf, zijn portfolio of de “lijdensweg” voorafgaand aan de foto. En als het blijkbaar zo gemakkelijk is om een prijswinnende foto te maken – je boekt een reisje en neemt een paar dagen vrij als het juiste moment daar is – dan zijn die andere natuurfotografen wel erg dom dat ze niet hetzelfde doen om effe dat prijsje te pakken. De rest van het jaar kunnen ze dan lekker blijven zwoegen voor die haast onmogelijke foto. Dan heb je het beste van twee werelden!

  4. Goede inhoudelijke discussie. Reizen naar mooie locaties, al dan niet georganiseerd, is kostbaar en niet iedereen heeft evenveel te besteden. Dat geldt natuurlijk ook voor fotoapparatuur. Gekocht, een beetje en … eigenlijk niet.
    De discussie over in scene zetten is heel lastig maar wel heel belangrijk. Waar licht de grens. Vogelhut, voerplek, grassprieten wegknippen, dieren in gevangenschap fotograferen, etc? Er zijn goede richtlijnen voor (zie oa Het Handboek voor Natuurfotografie van Bart Siebelink en Edo van Uchelen, pag. 234 ev).
    Dan de foto. Prachtig maar dat zijn bijna alle andere ook. Wel zou ik hem witter maken (maar niet zo wit als de foto van Roberta en ik zou de vossen meer ruimte geven. Dan worden ze nietiger in een grote witte wereld wat in mijn ogen de dramatiek zou vergroten. De kop van de rode vos met de ogen dicht is heel bijzonder, alsof hij medelijden heeft met de poolvos. Ook dat vergroot de dramatiek.

  5. Door Menno Graaf op 27 oktober 2015 om 20:55

    Geen nieuwe discussie idd. Ik kan me nog de foto herinneren die de prestigieuze Outdoor Photographer of the Year prijs kreeg, storm, een pier, een klein hondje dat dapper de golven trotseerde die over de kade sloegen. Bleek met een P&S gemaakt te zijn door de eigenaar die eigenlijk zelden of nooit fotografeerde maar dit toch zo’n leuke foto vond. Was wel grappig… Een aspect mis ik in de discussie. Fotografie gaat om het er zijn, om de juiste spullen te hebben en te kunnen bedienen, maar gaat ook over delen daarna. Geen van al die anderen die bij die fototrip waren en hetzelfde tafereel hebben gezien en gefotografeerd hebben de moeite genomen om hun foto op te sturen. Deze mijnheer wel. Bleek een goede keuze. En hoe vaker ik er naar kijk hoe iconischer ik de foto zie worden.

  6. De foto is grijs maar ik heb een foto van hem gezien in de Natural History Museum waar hij naast zijn winnende foto staat. En deze is toch echt veel en veel witter

  7. Het is grappig dat jij durft te schrijven wat vele denken. Niet dat gekochte, dat had ik zelf niet bedacht. Maar wel… ‘waarom wint deze foto’? Ja, de drama en vorm is mooi maar ik mis de stijl, het persoonlijke van de fotograaf, ik voel geen fotograaf aan het werk, het is voor mij te plat en te weinig diepgaand. Ik mis de noodzakelijke extra dimensie die een beeld in mij ogen nodig heeft om deze prestigieuze wedstrijd te winnen. Andere beelden die ik dit jaar heb gezien staan voor mij in hoger aanzien, veel hoger aanzien. Maar goed, ik ben geen jury.

    Overigens ben ik het wel met Bas eens dat de moeilijkheidsgraad van de totstandkoming onafhankelijk moet zijn van het resultaat. Als een amateur zonder enige kennis van zaken een lucky shot maakt en dat blijkt een wereldfoto te zijn… moet die winnen. Niet winnen omdat je een lange staat van dienst hebt of omdat je laat zien dat je jaren bent beziggeweest voor een bepaald beeld. Een foto is een foto, het gaat om het beeld, niet om de fotograaf of het verhaal.

    En dat gekocht… ach. Ik denk dan terug aan dat prachtige beeld van Frans Lanting van de keizerspinguïns: hij maakt het shot terwijl er zeker 40 om hem heen staan. Het is de fotograaf die het ziet en maakt, of hij nou alleen al maandenlang op een bergtop zit of gewoon meegaat op een fotoreisje… een foto is een foto. Dus kun je winnende beelden kopen? Nee, in mijn ogen niet, of je moet zeggen dat zeldzame soorten (en dus meer financiën ten grondslag aan de foto) hoger scoren dan algemene soorten. Maar ook dan, de beelden van Edwin en destijds Ruben bewijzen dat ook ‘gewone’ soorten hoog kunnen scoren!

  8. Ik was even bang dat je bedoelde dat de jury omgekocht was. Gelukkig is dat niet het geval. Ik deel de mening van gekochte foto dan niet. Foto’s die gemaakt kunnen worden bij een georganiseerde reis zijn in feite niet anders dan een zelf georganiseerde reis. Laten we het lokken en opzetten van situaties met neergelegde prooien even buiten beschouwing laten, want je kunt natuurlijk erg ver gaan in het in scene zetten van een situatie, waar mijn mening wat genuanceerder is. Maar bijvoorbeeld zijn er regelmatig prijzen in de WPotY competitie voor zeer bekende beelden van baobabs in Madagascar of snowmonkees in Japan. Beide locaties die zeer gemakkelijk te bereizen zijn voor zowel een individu als met een georganiseerde reis. Er gaan duizenden mensen per jaar naar die locaties en toch komen er slechts enkele originele en schitterende beelden van terug. Dat komt niet door hoe de reis geboekt is, maar door de visie en kunde van de fotograaf. Neem de 2 foto’s van de snowmonkeys van Jasper Doest die success hadden in de WPotY competitie. De eerste (closeup met smeltende sneeuwvlokken) is puur visie en executie. Iedereen met een mobiele telefoon kan een soortgelijkende foto maken. De tweede (droogschuddend in sneeuw) idem dito. Er stonden waarschijnlijk 20 man naast Jasper die hetzelfde beeld hadden kunnen maken. Maar uiteindelijk was er maar 1 die het in beide gevallen zo deed. Kunde, inzicht en topklasse fotograaf.

    Dan de winnaar van dit jaar. Ik ben het niet met de keuze van de jury eens, maar dat ben ik zelden. Ik vond gewoon de kwaliteit van het beeld niet goed genoeg. NIET dat ie grijs is, dat vind ik juist een van de sterke punten van deze foto. Veel beter dan die andere. Positie en framing is ook beter bij de winnaar. Maar ik denk dat de foto op hele hoge iso genomen is en de noise reduction die toegepast is heeft de scherpte in de vacht en vooral de kop helemaal weg is. Ik hoop echt dat die in het echt er beter uit ziet dan de op de site van de WPotY.

  9. Leuke discussie. Ik denk dat de vraag of het een terechte winnaar is begrijpelijk is, maar de schrijver geeft in dit artikel naar mijn mening een duidelijk beeld van hoe de jury tot een keuze komt. De vraag of je moet beschikken over een kwalitatief goede portfolio om kans te maken op deze titel zou ik beantwoorden met een duidelijke NEE. Niet zoals de wedstrijd nu in elkaar zit. Maar in dat kader zou het misschien wel goed zijn om te titel te splitsen in ‘wildlife photo of the year’ en ‘wildlife photographer of the year’. Iets wat bijvoorbeeld bij de international landscape photo(grapher) of the year awards wel gebeurt. Toch vind ik dat de moeite die een fotograaf gedaan heeft voor een foto nooit een rol mag spelen in de beoordeling. Daarmee zou je alle ‘gemakkelijke’ spontane, verrassende momenten uitsluiten. De charme zit hem denk ik juist in het feit dat iedereen, van beginnend amateur tot doorgewinterde professional kans maakt op dezelfde titel. Ongeacht ervaring, budget of wat dan ook. Dat jij met een foto die je ‘toevallig’ op een namiddag of tijdens een workshop gemaakt hebt, kunt winnen is toch prachtig? Zolang iedereen zich uiteraard aan het reglement van de wedstrijd houdt. Ik heb in mijn beginjaren, toen ik nog veel aan natuurfotografie deed, ook een paar keer meegedaan en een aantal keren de finale gehaald. Juist het feit dat ik als beginnend amateur die ik toen was, evenveel kans maakte als de gevestigde namen, maakte het zo leuk om mee te doen. Uiteindelijk gaat het om de zeggingskracht van een opzichzelfstaande foto. De kracht, emotie en het verhaal die iedereen voor zichzelf kan invullen, kijkend naar die ene foto. En alhoewel ik nu als landschapsfotograaf minder betrokken ben mij deze tak van fotografie, hoop ik dat ze dat nooit veranderen. Het is toch geweldig dat een totaal onbekende en wellicht net beginnende fotograaf zo’n prestigieuze titel kan winnen?

    1. Mooi verwoord Bas!

    2. Ben het volledig met je eens, Bas!

  10. Ik zeg alleen maar: https://natuurfotografie.nl/fotohutten-gekochte-fotos/ . In deze wereld is alles te koop. Maar het blijft de fotograaf die op de knop drukt. Punt.

  11. Gekocht lijkt me een te groot woord. Moment en verhaal zijn bijzonder. Fototechnisch niet echt geweldig. Zo’n foto maken vraagt volgens mij ook niet heel veel van de fotograaf. Maar goed, verhaal en moment zijn blijkbaar nog altijd belangrijk (belangrijker?). En inderdaad, als je op veel bijzondere plekken foto’s wilt maken kun je beter geen natuurfotograaf worden. Die hebben het te druk met stukjes schrijven, workshops leiden en camera’s promoten.

  12. Soms ben je even helemaal niet verbaasd en dat is ook wel rustig.

  13. Wat mij betreft had hij best wat opgelicht mogen worden zoals Roberta ws heeft gedaan maar ik vind de foto een absolute topper. De houding van de beide vossen vind ik ook net mooier dan die van Roberta vanwege de herhaling in de koppen. En of de foto ‘gekocht’ is? Nee absoluut niet. Dat zou betekenen dat elke enkele foto die gemaakt is op een reis gekocht zou zijn, want er is immers voor betaald om er te komen. Vind de hele term ‘gekochte foto’ zowiezo een dooddoener. Maakt niet uit hoeveel je voor je reis of hut betaald; je moet hem nog wel zien te maken! Ik vind het een terechte winnaar en al helemaal met het verhaal er achter.
    Groet,
    Hennie

  14. @Zenno
    Jij zegt:
    Hoeveel foto’s houden we tegenwoordig over als we een hut,voeren,lokken met geluid en de verre reizen waar je kan scoren wat op je lijstje staat weglaten over?

    Ik zeg je houdt genoeg over. Het kost gewoon HEEL veel tijd, maar het is wel een echte natuurfoto !!
    Ik zelf heb steeds minder zin in natuurfotografie. Hoe meer ik in aanraking kwam met deze tak van sport hoe meer ik verbaasd was dat er zoveel in scene wordt gezet. Jammer

    1. Door Zenno op 21 oktober 2015 om 17:23

      Klopt Edward ik denk daar niet anders over als jij.

      Zenno

  15. Door Zenno op 21 oktober 2015 om 16:47

    Over de foto is zeker wat tezeggen,maar is deze grijs/grauw gehouden om het drama te benadrukken,of is het ivm een slechte belichting,eerlijk gezegd dacht ik dat de ‘toelichting’ bij foto wel degelijk gelezen werd,waar/hoe enz de foto tot stand gekomen is,dat het zuur is voor sommige fotograferen vind ik niet van toepassing,want maakt iemand met een lang project betere foto’s? Of de winnende foto’s .

    Ik vind het verhaal er achter belangrijk bij deze foto.

    Hoeveel foto’s houden we tegenwoordig over als we een hut,voeren,lokken met geluid en de verre reizen waar je kan scoren wat op je lijstje staat weglaten over?

    Hij is wel echt grijs hè 🙂

    Zenno

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *